90-jarige Adrie van der Sluijs staat nog altijd op de tennisbaan

Middelharnis_ Maandagavond tennissen. Weer en wind trotserend. Dat ritme is Adrie van der Sluijs op het lijf geschreven. Zondag 17 mei vierde hij zijn 90e verjaardag. 

Door Gerard Vonk   

,,Als het kan,’’ motiveert de routinier zijn aanwezigheid. ,,Wil ik doorgaan met tennissen. Ik geef het niet op, ben nog fit.’’ Hij zag veel tennismaten in de loop der jaren afvallen. De echt oude garde is er niet meer. Met zijn huidige medespelers kan hij prima overweg. In het dubbelspel verwennen zij hem echter niet. Ook Arie moet ballen rapen. ,,Maar door de bal zo nu en dan ver weg te slaan, krijg ik wel even de tijd om uit te rusten als zij die bal moeten gaan halen, hihi.’’ De maandag is de dag dat het gebeurt bij tennisvereniging Menheerse. Veel spelers, bezette banen, gezelligheid en de immer aanwezige Arie van der Sluijs die de 90 jaar heeft aangetikt. Nog altijd fit, enthousiast en gedreven. Klokslag 18 uur meldt hij zich, om een uur de baan op te gaan. Altijd in de buitenlucht, door weer en wind.’’ Na afloop heeft Adrie een vast ritueel. Eerst koffie, en daarna genieten van twee Hertog Jan biertjes. Deze ‘feestelijke’ maandag heeft hij het uitgebreid: Voor zijn tennismaten zijn er tompoucen bij de koffie en balletjes gehakt bij het bier, gemaakt door zijn zoon. De gezelligheid, het praatje. Het doet Adrie goed, zeker nadat zijn vrouw vorig najaar overleed. ,,We waren dik 60 jaar getrouwd.’’ Hij zette niet bij de pakken neer, geholpen door zijn kinderen en buren. Niet onbelangrijk, in de Marijkestraat waar hij saamhorigheid en belangstelling ervaart en mensen nog op elkaar letten. ,,Ik woonde vijftig jaar in de Wilgenlaan, en nu tien jaar hier. Ik woon naast mijn zoon die voor het eten zorgt. Maar ook mijn buurvrouw, 95 jaar, brengt geregeld een pannetje soep. Ik krijg soms zoveel dat ik het weer weg moet geven.”’ Veel doet hij nog zelf, aan Adrie is nog geen huishoudelijke hulp besteed. ,,Joh, vandaag heb ik de binnen- en buitenboel nog gedaan.’’ Verder vult hij zijn dagen met tuinieren, wandelen, klussen bij zijn dochter of fietsen. 

Terug naar de sport. Wat opvalt is zijn geringe lengte. Hierdoor viel hij bij de eerste keuring voor de militaire dienst af. ,,Een jaar later bleek ik gelukkig toch nog wat gegroeid te zijn en kon ik in dienst. Een heerlijk tijd!’’ Adrie begon met gymnastiek om daarna te gaan voetballen bij MSV Flakkee. ,,Daar was ik twaalfde man bij het eerste, viel alleen in als er blessures of schorsingen waren. Mijn wedstrijden speelde ik het tweede elftal, en was daar de aanvoerder.’’ Een korte onderbreking was er in het jaar van de watersnoodramp van 1953. Het ouderlijke huis vatte water, waardoor Adrie het eiland af moest. ,,Naar de Dordtsestraatweg in Rotterdam-Zuid. Daar ging ik ‘in de kost’ bij mijn tante. Omdat ik niet naar school kon, ging ik werken bij de RET. Bij de afdeling onderhoud in de busremise aan de Sluisjesdijk. In de weekenden kon ik niet naar huis. Het reizen met pontje en trammetje was veel te duur. Omdat ik voetballen miste, besloot ik me aan te melden bij Feyenoord. Nee, van een training of wedstrijd is het nooit gekomen want alles lag stil in de zomer. Kort daarna lukte het me om werk te vinden op het eiland en ging terug.’’ Adrie vond zijn draai ‘in de metaal’. Met trots vertelt hij mee te hebben gewerkt aan grote projecten als de stormvloedkering, Neeltje Jans en de Botlektunnel.

Met voetballen stopte hij op zijn 45e, maar wilde wel in beweging blijven. Tennissen was in die tijd uitgegroeid tot een populaire sport. De nadagen van Tom Okker en Betty Stöve en de opkomst van Richard Krajicek, Jacco Eltingh en Paul Haarhuis. ,,Ik meldde me aan bij de tennis, maar moest een jaar wachten voordat ik lid kon worden. Eerlijk gezegd, ik had daarvoor nog nooit op een tennisbaan gestaan. In mijn jeugd maakten we van krantenpapier en elastiekjes een bal om daarmee wat mee te tennissen. De echte ballen waren te duur. Eenmaal begonnen, vond ik het spelletje zo leuk dat ik zoveel mogelijk wilde spelen.’’ Zo werd hij een bekend en vertrouwd gezicht op de tennisbanen van TV Menheerse. Dat blijkt ook deze maandag. Van alle kanten ontvangt hij de felicitaties met als gemene deler ‘hier zouden we toch allemaal voor tekenen?’’