Zeikerd | GGOF.nl
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=5226207&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=ggof.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=324,325" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>
Logo ggof.nl
Zicht vanaf Tiengemeten. Aan de horizon Goeree Overflakkee.
Zicht vanaf Tiengemeten. Aan de horizon Goeree Overflakkee. (Foto: Tino van Kampen)

Zeikerd

  •   104 keer gelezen

Vanaf de reling trekt de oever aan mij voorbij. Achter mij zijn twee andere passagiers druk in gesprek. Zij gaan straks op Tiengemeten aan het werk, ik vaar over als toerist. De enige zou later blijken, want ik kom werkelijk niemand tegen die dag. Schel klinkt een voor mij onmiskenbare roep en direct spits ik mijn oren. En … ja hoor, een ijsvogel. Dit keer niet in een flits, maar in rustig tempo zoekt hij zijn weg tussen de wilgen. Ik kan hem goed zien, zelfs zonder verrekijker. Een geluksmomentje aan het begin van mijn tocht.

Met de zon in de rug loop ik over de dijk naar de meest Zuidwestelijke kant van het eiland. De reeën doen het goed deze morgen. Eentje is zo brutaal om te blijven staan als ik hem in de smiezen krijg. Ik kan hem tot op tien meter naderen, dan draait hij zich om en verdwijnt met twee ferme sprongen tussen het struweel.

Onderweg houden putters en graspiepers mij gezelschap. Vrolijk dansen zij mij vooruit. Boven het rietveld bakkeleien twee reusachtige vogels met elkaar. Juveniele zeearenden. Ik volg ze langdurig, totdat zij in een boom hun gemak nemen. Ter plekke probeer ik, de modder trotserend, dichterbij te komen zodat ik ze nog beter kan observeren. Ik moet wel op gepaste afstand blijven, want ik wil ze natuurlijk niet verjagen. Uiteindelijk vliegen ze toch op, elkaar plagend zoals eerder.
Bij de Vlietberg rust ik op een bankje uit. Vanaf hier kan ik ook een groot deel van het eiland overzien. Aan roofvogels deze dag geen gebrek. Boven een veld met uitgebloeide guldenroede zweven de meest voorkomende kiekendieven van ons land, de bruine en de blauwe. Die laatste is te herkennen aan zijn witte stuit. Dan is het tijd om terug te gaan. Het blijkt lastiger dan ik dacht, want de regen heeft flink huisgehouden. Waar eerst alleen sompige modder lag, liggen nu heuse plassen. Sommige zijn zo breed dat ik ze nauwelijks droog kan oversteken. Ik hop van graspol naar graspol en voordat ik er erg in heb ben ik ver van het oorspronkelijk pad.

Terugkeren wil ik niet, daar ben ik te veel een avonturier voor. Had ik in het begin van mijn tocht geluk, nu slaat het noodlot toe. Een pol blijkt niet zo stevig als gedacht zodat ik een echte ouderwetse zeikerd haal. Kent u die uitdrukking? Nee? U raadt het vast wel: Een nat voetje.

De twee uurtjes die ik nog terug moet lopen, maken dat ik de natte sok vergeet. Ik word opgepikt door een, op de schipper na, leeg pontje. Wat inderdaad mijn idee versterkt: Vandaag was ik vast de enige toerist.        

Verteld door Tino van Kampen die iedere maand verslag maakt van zijn avontuurlijke wandelingen in de natuur rond het Haringvliet.


<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=5226207&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=ggof.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=324,325" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>
Meer berichten
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=9768065&size=160x600&promo_sizes=120x600&cb=[CACHEBUSTER]&promo_alignment=center&referrer=ggof.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=324,325" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=5226210&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=ggof.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=324,325" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>