Column Frank/Janine: Vuilnoloog
Actueel 295 keer gelezenIn mijn jonge jaren heb ik alle rangen doorlopen binnen het afval-verwerkings-bedrijf en leerde lessen voor het leven. Het is nooit wat het lijkt, of een vuilniszak gevuld is met piepschuim of kattegrit kom je pas achter wanneer je die de vuilniswagen in wilt zwaaien.
In Rotterdam was het gemeentelijk vuilbedrijf destijds volledig gecorrumpeerd. Opkopers zwermden achter de vuilniswagens, bedrijven schoven onderhands flappen af voor extra dienstbetoon. Ploegbazen lieten zich betalen voor lucratieve wijken en bij de vuilverbranding sjouwde iedereen de poort uit met waardevolle metalen.
‘Let op de grijper’, dit waarschuwingsbord prijkte thuis na afsluiting van mijn carriere als vuilnoloog. Als jongste bediende deelde ik niet mee in deze secundaire arbeidsvoorwaarden en werd boven de verbrandingsoven gezet. Indien de kraanmachinist miskleunde kieperde ik het alsnog het stortgat in. Bij beddenspiraal of bankstel placht die een tilletje te geven. Vaklui dus een luizenbaantje; ik dacht mijn shift suffend door te kunnen brengen en aan het eind even aan te poten. Niet dus, als jij de kantjes er af loopt hoef je op andermans hulp niet te rekenen; weer wat geleerd.
Gescheiden inzameling deden we nog niet aan, het leven was simpel. Goedgelovig als ik ben, leef ik intussen met de aanname dat afvalscheiding goed is voor het milieu. Veel kan hergebruikt en hoeft niet verbrand. Hele systemen zijn opgezet. Ze staan of vallen met de discipline van gebruikers, wie er een zooitje van maakt kan het lelijk in de soep laten lopen. Voordat verstoringen in het straatbeeld toegeschreven worden aan ‘viespeuken’ of zelfs ‘milieu-criminelen’ dienen de ontwerpers van afval-inzameling te bedenken of het allemaal wel zo logisch in elkaar steekt. Wél of geen streepjescodes op een groene zak?
Ik schrijf u in een volgend verhaaltje hoe ik als Rotterdamse buurtsmurf leerde welk verschil dat kan uitmaken.
