Column Frank/Janine: Vrijheid en plicht
Actueel 158 keer gelezenBegin mei staan we stil bij oorlog en vrijheid. Wie zijn kop niet in het zand steekt,wordt geconfronteerd met beelden en verhalen van ons grootst nationale verdriet; de tweede wereldoorlog. Een weids epos waarin het verloop van de strijd tussen machtige naties maar ook het leed van kleine mensen wordt afgespiegeld. Mijn tanden knarsen van al die zinloze doden. Tranen wellen op over systematische uitroeiing. En dat terwijl het alweer zo lang geleden is. Mijn ouders hebben het meegemaakt, ik ken slechts de overlevering. Geschiedenis wordt telkens herschreven. Zo openen oorlogsarchieven een nieuw laagje van onze zwartste periode; wie was goed, wie was fout? Wie dat weten wil, mag het nu zelf gaan controleren.
Ons nationaal bewustzijn worstelt met het oorlogsverleden. Aan de oostgrens wilden ze slachtoffers samen met de buren herdenken. Ook maar arme drommels, voor hun nummer opgeroepen; kan niet. Dat wij, militair, het conflict lijdzaam moesten ondergaan om daarna met onze strijdkrachten stevig huis te houden ter behoud van overzeese gebiedsdelen? We draaien het hoofd liever van weg, kampend met een collectief schuldcomplex hoe wij, op ons continent, de joodse bevolking lieten vernietigen. Maakt het lastig kritiek leveren hoe de Israelische staat met buren omgaat.
Dan is zo’n schetsmatige oorlogsfilm vol heldendaden en figuranten met stahlhelmen overzichtelijker. Maar zo is oorlog niet. Toen ik in de benen kwam tegen de wapen-wedloop van de koude oorlog, had ik een beeld zoals het zich nu in de Perzische golf ontrolt; raket op je dak. De wreedheid van een loopgraven-oorlog waarbij elke gewonnen meter met bloed is doordrenkt en telkens nieuw kanonnenvlees wordt aangevoerd; zouden we na de 1e wereldoorlog toch niet meer doen?
Onze vrijheid geeft de plicht onze medemens voor deze ellende te beschermen, beetje welvaart inleveren is daarvoor de kleinste prijs.
