Column Frank/Janine: Kunstkop krijg ik ervan
Actueel 141 keer gelezenWie leeft er niet in een wonderlijke tijd? ‘Oma, vertel nog eens’; de opkomst van het computertijdperk heb ik volledig meegemaakt. Pa bracht, voor thuiswerk, een elektronische rekenmachine mee ter grootte van een ouderwets kasregister.
Mijn ega, voor hetzelfde doel, een heuse computer. Leek nog meest op een naaimachine met een schermpje ter grootte van de huidige smartphone. Werkte met een gleuf waar je ‘floppy-discs’ in stopte. Paste 180 kilobyte op. Hoeveel dat is? Een foto van dat formaat wordt door deze krant niet geaccepteerd, te slechte kwaliteit.
Alles is in de loop der jaren duurder geworden, behalve mobiel bellen. De eerste Nokia van de zaak was een kostbaar instrument. Ik meende voordelen te zien in arbeidsproductiviteit door in elk verloren moment nog even telefonisch iets te regelen. Mezelf opjagend ging ik uitgeput de dag door en kreeg, op de koop toe, aan het eind van de maand van de baas een lijst nummers gepresenteerd. Hij vond me een dure klant en wie dat allemaal wel waren (ik heb ‘m smakelijk uitgelachen, alleen de lijst nabellen kon het antwoord geven).
Diezelfde vermoeiende ervaring tijdens de eerste surfsessies op internet. Met mijn levendige belangstelling kwam ik overal terecht. En nergens; uit zelfbescherming beperkte ik mijn schermtijd tot 4 uur per dag. Inmiddels heb ik opgegeven de moderniteiten van ICT bij te houden.
Ik vrees dat kunstmatige intelligentie mij dommer maakt. Actief maak ik er geen gebruik van; deze columns (en alle voorgaande) zijn uit het hoofd geschreven.
En al werkt die moderne broekzakcomputer op een klein batterijtje en is via lader of zonnepaneeltje zo weer op sterkte. Toch hangt er een elektriciteit-vretend systeem achter van zendmasten en datacenters; genoeg om 2 miljoen huishoudens van aansluiting te voorzien.
AI afzetten is nog zo simpel niet, maar wie nadenkt doet een tandje minder.
