Ontberingen van een onervaren sloeproeier

Herkingen_ ‘Op een mooie Pinksterdag… samen in de zon’, zongen Leen Jongewaard en André van den Heuvel in de vorige eeuw. Een gouwe ouwe, in zwart-wit beelden terug te zien. Deze zonovergoten Pinksterdag gingen we, acht roeiers en een stuurman, de Grevelingen op. 

Door Gerard Vonk 

We gingen er op uit, net als in het liedje. Om te gaan sloeproeien. Met de Amazone, gelegen in de haven van Herkingen. Op twee doordeweekse dagen en op zondag roeien leden van de roeivereniging Gelias het havenkanaal uit om meters te maken op het water. Dit keer over een gladde waterpartij en met een zomerse temperatuur. Het werd tijd om eens kennis te maken met de inspanning die nodig is om de sloep over het water te verplaatsen. In het verre verleden werden deze sloepen ingezet voor de walvisvaart, vandaag de dag soms als wedstrijdboot maar meestal als recreatief roeien met als je geluk hebt zicht op zeehonden, vogels, boten, zeilers en hardnekkig wier. 

Verzamelen bij de steiger. Vijf mannen, drie vrouwen en een stuurman, in dit geval voorzitter Rien de Rijke. Omkleden bij de watersportvereniging, in het toilet, om alvast te wennen aan de geringe beenruimte. Sportbroek, t-shirt en makkelijke schoenen. Meer was er niet nodig. Om blaren op de handen te voorkomen, kreeg ik speciale handschoenen in de ‘leen’. Eerste hindernis was het instappen dat enige flexibiliteit en handigheid vergde. Vervolgens met de voeten inklemmen, de stevige, ietwat zware riem (iets anders dan een roeispaan) in de goede ringen bevestigen en blijven luisteren naar tips en adviezen van Rien en Marie Antoinette Westra die deze vaart mijn buurvrouw was. Ter info, zij kreeg onlangs een lintje voor haar verdiensten op het gebied van vrijwilligerswerk. Om trots op te zijn, ook dat ze aangaf dat het sloeproeien bij Gelias voor haar de eerste keer is dat zij lid is van een sportvereniging. Nu moest ze mij in het gareel zien te houden. Voorwaar een uitdaging, dat gold ook voor Martin van der Zee die voor mij zat. Hij had net een eerste vaart achter de rug, bezweet en wel ging hij ook deze tweede aan. Mijn opdracht was hem zoveel mogelijk te volgen in zijn bewegingen. Zijn opdracht: niet in de war raken van het geklungel achter hem. Alleen in mijn jeugdjaren had ik weleens in een rubberen opblaasboot met peddels op singels ‘gevaren’ om te vissen. Tja, dit was andere koek. De echte krachtige bovenarmen ontbraken, het ritmegevoel was er niet en ik dacht te veel na over hoe het moest in plaats van blindelings te volgen. Het resultaat was: flinke misperen in het water en het bijna te water gaan van de riem (en dus geen roeispaan) die mij was ontglipt. Gelukkig waren mijn mede-roeiers me gunstig gezind: ,,Je hoeft je niet te excuseren, dit hadden we allemaal de eerste keer. Iedereen kan mee, het maakt niet uit hoe goed of minder goed je bent.’’ Best geruststellend en een warm welkom voor mij als roeier in spe. Al roeiend kwam het plezier, wilde niet stoppen maar meedoen. De route ging om het Mosseleiland heen, een plek waar ik nog nooit van had gehoord. Dat dit water ooit zee was is niet meer goed voor te stellen. Ruim een uur waren we te water, het vloog om. Conditioneel viel het me niet tegen, zeker omdat ik de juiste techniek niet onder de knie had en dus extra inspanningen verrichtte. Na afloop vroeg Rien naar mijn ervaringen. Welnu, ik vind het een aanrader voor iedereen die van water, inspanning, gezelschap en avontuur houdt.

Voor meer info: Roeivereniging Gelias, Joost van den Vondellaan 124, 3241 DR Middelharnis of info@gelias.nl