Column FJ: kunst van speeltuinonderhoud
AlgemeenWaar ik in mijn jonge jaren tijd vandaan haalde om dikke pillen te lezen? Zen en de kunst van het motor-onderhoud; als beginnend motorrijder werd ik gegrepen door de titel. Het boek van Robert Pirsig heeft me veel geleerd. We reizen mee op een tocht door Amerika maar lezen vooral waar de gedachten heen gaan.
Zijn reisgenoot heeft een romantiese kijk op motorfietsen; de wind op je gezicht en eindeloze vergezichten. Het ding moet het gewoon doen, onderhoud laat i aan de garage over.
Robert is gefascineerd door de techniek en legt omstandig uit hoe je elke machine kunt terugbrengen tot de verschillende onderdelen die perfect met elkaar samenwerken. Het ventielband-dopje heeft ook functie.
Hij ergert zich aan liefdeloze monteurs die na sleutelen onderdelen over houden. En aan gebruiksaanwijzingen, vertaald door iemand die het apparaat zelf nooit in handen heeft gehad. Belangrijke les die me veel geld en ergernis bespaard heeft; ga er goed voor zitten, raffel nooit iets af, je verziekt meer dan je repareert. Daar komt ‘zen’ om de hoek kijken; jezelf één maken met het onderwerp, brengt je tot hoger bewustzijn.
Gaandeweg leren we een ander aspect van de schrijver. Het verhaal over de motorfiets blijkt voorbeeld; zijn obsessieve drang om alles uit te veteren bracht ‘m eerder in het krankzinnigengesticht. Als je perfectionist bent, kan het naadje van de kous je ook gek maken.
Mijn loopbaan ging een totaal andere kant uit, techniek werd hobby vanuit overtuiging dat je spullen zelf moet kunnen repareren. Samen leren werken, werd mijn vak en daar is nooit één juiste manier voor.
Kinderen zien een speeltuin als groot plezier maar beheerders als bron van zorgen, toestellen dienen gerepareerd om ongelukken te voorkomen. Anders dan Robert Pirsig hoef ik dat niet in mijn eentje te doen. Hulp is altijd welkom!
