Column Frannk/Janine: Lentekriebels
AlgemeenDaar zit ik dan, bijna 70 en alleenstaand. Ik weet niet wat voor leven ik mezelf uitgestippeld had, maar dit niet. Zonder mijn ouders de schuld te willen geven; ik kreeg geen goed voorbeeld. Of mijn ouders van elkaar hielden? Ik heb het nooit gezien, ze runden een huishouden. Hoe je ruzie maakt wel maar hoe je het goedmaakt heb ik blijkbaar niet opgepikt.
Jarenlang heb ik met schaamte teruggedacht aan mijn vriendinnetjes en relaties; over de lompe achteloosheid waarmee ik over de ander heen walste. Gevoel, daar praatte ik niet over, seks dat deed je gewoon (of niet).
Ik heb veel liedjes geschreven, nooit over ‘houden van’. Mijn echtgenoot sprak me er op aan. Prachtige liedje werd het, mijn huwelijk kon ik er niet meer mee redden.
De tijden zijn veranderd; in de jeugd van mijn ouders ging je zo rond je twintigste op zoek naar een partner om het leven te delen, stichtte een gezin en was aan elkaar geklonken. Economisch is het ons zoveel beter gegaan. Tegenwoordig dient een relatie beiden gelukkiger te maken. Zo niet, dan breek je op.
Van huis uit niet meegekregen zag ik, bij sommige vriendjes, ouders die wel met liefde en affectie met elkaar omgingen. Ik kwam daar graag over de vloer. Een opgroeiend kind heeft veel te ontdekken. Je leert wie jij bent omdat je anders blijkt dan anderen. Op een school krijg je zoveel meer mee dan taal en rekenen; het bereidt je voor op je toekomst.
Een conservatief clubje katholieke mannen wil de tijd terug draaien, het deksel er op, met een hetze tegen het les-programma ‘Lentekriebels’. Kunnen we eigenlijk blij mee zijn, verontruste vaders en moeders komen naar ouderavonden en spreken over sex en relaties in verband met hun kinderen.
Dat had mij ook wel wat geleken, ik moet het nog steeds leren.
