Column Frank/Janine: Rampenplan Havens
AlgemeenOnze gemeenteraad heeft donderdag een bittere pil te slikken. In 80 pagina’s staat de staat van onze haventjes beschreven. Een somber beeld; voor het grootste deel is instorting onafwendbaar. Tenzij er flink gelapt wordt; zo’n 80 miljoen. Nog meer als we onze havens aanpassen aan de tijdgeest. Het rekensommetje; jaarlijks plachten we 6 ton te spenderen aan onderhoud terwijl twee miljoen extra nodig zou zijn geweest het spul bij te houden.
De eerste alarmsignalen klonken in 2018. Voor het pimpen van de Meneerse haven tot uitgangsgebied had de kade, zichtbaar, reparatie nodig. Drie ton leek in eerste instantie genoeg. Bij nadere inspectie ging dat bedrag vele malen over de kop. Toen de havenkraan van Herkingen, essentieel voor het waterportvertier, het lel in dreigde te storten, ontstond de heldere ingeving in beeld te krijgen of elders soortgelijke rampen dreigen.
De tegenvaller is verklaarbaar. Na de ramp van 53 is keihard gewerkt het eiland boven water te krijgen en kwamen waterstaatkundige werken tiptop in orde. Met de deltawerken regelden nieuwe dammen onze water-veiligheid. Inspanningen gingen naar het stofferen van het gebied voor toeristisch bedrijf. Onze pittoreske haventjes kwamen vol aanlegsteigers voor de pleziervaart. Van watergeweld weinig meer te duchten maar de slijtage ging onverdroten door. Met de samenvoeging in aantocht, hebben de vier gemeentes nog snel sportcomplexen en dorpshuizen gerealiseerd maar achterstallig onderhoud doorgeschoven naar de volgende. In Rotterdam deed zich in 1940 een zelfde ramp voor. Daar weinig scrupules; alles gesloopt wat een florerende toekomst in de weg zou kunnen staan.
In het lijvig masterplan staat wél wat de havens ons gaan kosten maar nergens wat ze ons opleveren. Zomaar een voorbeeld; sas van Dirksland is een schitterend monument maar alles er achter heeft elke functie verloren. Of we ons een openluchtmuseum kunnen veroorloven, welk raadslid gaat de kat die bel aan binden?
