Column Frank/Janine: Noordrand
Algemeen‘De boorden van het Haringvliet tussen Stellendam en Middelharnis terug aan de natuur’. Zo was ooit het ambitieuze plan van onze provincie. Daarvoor kochten die het hele gebied op.
Toen het Haringvliet op een kier ging en zo zelf natuurgebied werd, besloot de provincie tot een tandje terug en wilde weer van de grond af. Ze vroeg onze gemeente een en ander te regelen ‘wat je er ook mee doet, als er maar windmolens op komen’. Dat was in 2015 hun grootste opgave.
Natuur had wind mee. Natuurmonumenten en Wereldnatuurfonds wonnen de postcodeloterij en konden gefortuneerd aan tafel. Agrariers mochten ook meedoen. Voor hen zat er een ruilverkaveling in het spel.
Paar jaar eerder was bij de aanleg van natuurgebied de Scheelhoek ten koste van landbouwgrond trammelant uitgebroken. Nu was voorwaarde niet halverwege kwaad van tafel te lopen. De noordrand werd opnieuw ingetekend. Een interessant stukje, langs het havenkanaal, hield de gemeente zelf. Idee was dat natuurvrienden daar gingen wonen. In 2017 zette de gemeente het terrein in de openbare verkoop maar serieuze reacties bleven uit.
Daarop ging de gemeente met Zeelemans en van Es aan de slag om het project preciezer uit te werken. In 2022 maakte de gemeente bekend de grond aan beiden te willen verkopen. Met protest bij de omwonenden tot gevolg. Van een paar huisjes in de rimboe was het plan veranderd naar een villa-dorp. Op zulke buren zaten die niet te wachten. Hun stelling was dat met zoveel veranderingen het plan opnieuw in de openbare verkoop moest. ‘We zien jullie bij de rechter’ was het flegmatieke antwoord van de gemeente ‘je hebt daar drie weken voor’. Die termijn werd niet gehaald en daarmee was de deal definitief. Twee jaar lang indringende raadsvragen en juridisch gesputter verder; deze gemeente houdt vol dat vertrouwen van projectontwikkelaars belangrijker is dan transparantie.
