Mien kinderjaeren 2

Op wââreme daegen in de schoolvakantie, gienge m’n naar ‘t gorsie. Nae ’t wââreme eten om twaoluf uur wier alle zwemgoed opgezocht. D’r gienge steapels brôôd mee, in een thâârmoskan mit koffie. Ôak wat flessen mit ranja voor oens. Intussen pompte vaoder de banden nog ‘s op. Gewaepend mit handdoeken in wat ouwe dekens, fietsende m’n mit moeder naer ’t Rooie sluusie. Daer konne m’n pootje bââje in zwemme, mit een ouwe fietsband drie kêêr om je middel. ‘t Ventiel stak ’n hêêlen dag gemêên in je rik. ’s Aeves mos d’r zalf in ’n pleister op die rooie, zêre plek. Soms, mit ôôstewind warre d’r kwallen, duuzende. Je bêênen joekende azzie uut t waeter kwam, dan mozzie d’r over plasse zeie ze. Mit zakkend wââter moste m’n wel hoenderd meter deur een turfachtige blubberlaeg lôôpe. Soms zakkende je d’r tot je knieën in. Mit opkomend waeter liepe de kreken vol. Dan zatte m’n al mit een theezeefje klââr. Mít ‘t wââter kwamme d’r kleine vissies mee. We namme ze in een jampotje mee naer huus. Mar d’n aoren dag warre ze allemael dôôd. Tegen vuuve kwam pâ mit de joengers uut ’t land, dan atte ze mit z’n allen wel vuufentwintig boterhammen op in gienge oak nog passies zwemme. M’n vaoder was dienk ‘k een beetje bang van waeter. Mit z’n pupen opgestroapt liep tie zomar wat heen in wêêr. Z’n aaremen warre doenkerbruun mar die bêênen zagge witter as snêêuw. Pas om een uur of zeven fietsende m’n rôôdverbrand weer naer huus. Dat warre daegen mit een gouwe randje.

Op aore daegen zwomme m’n in de kaoi. Iederêên die kón zwemme, lag in ‘t water. Dikkels tussen de olievlekken van de vrachtschepies. Oak welles tussen de drollen, as ‘t spui net geleegd wier. Maar m’n sloege ze een beetje opzie. Geduld om te wachte tot ‘t waeter wêêr schôôn was, hadde ’m’n nie. Of ’t noe hoag of lêêg waeter was, om halluf vier sproenge m’n in de kaoi. Op ‘n zeumer lagge d’r elken dag hoenderde dooie vissen in ’t waeter. We krege allemael rôôie vlekken in soms oak wat verhoagieng. Mar precies toen kreeg Planta margarine daer de schuld van. De kranten stienge elken dag vol mit nieuwtjes over slachtoffers. Over die dôôie vissen, die in hêêl Nederland roenddreve, wier gezwege deur oenze voorlichters. Niemand wier aarig ziek, dus we zwomme geweun elken dag. Nae ‘n pââr weken, warre de vlekken weg, in de dôôie vissen oak.

De ouwere durpsbeweuners stoenge nae ‘t aevendeten allemael bie de weegbrug. Ze keke naar ‘t zwemme in stienge gezellig te roake in te roddele. As m’n uutgezwomme warre, moste m’n oens eige omklêêje tussen tientalle maansen. ‘n Paer vriendinnen hieuwe een handdoek omhôôg. Dat was oens badhokkie. M’n wiste ommers nie beter. Om half acht wier ‘t rustig op ‘t durp. Iederêên gieng op huus an, waer de koffie al klaer stoeng, want maarege w as ‘t voor iederêên weer ‘vroeg dag.’