Column Frank/Janine: Prioriteiten stellen
AlgemeenJij-bakken zit me in het bloed. Wekelijks spel ik uit wat ‘ze’ niet goed doen. Deze keer een verhaaltje waar ik zelf de mist in ga. Vroeger waren we niet zo kleinzerig met onze psyche. Zo luidde raad van mijn oude wijze moeder ‘wen er maar aan’ en in een meelevende bui ‘in het donker zijn alle katjes grauw’.
Nu we tegenwoordig (bijna) allemaal ons geld verdienen met hoofd in plaats van handen, zijn we zuiniger op ons brein.
Wisselingen van seizoenen gaan mij nooit ongemerkt voorbij. Blaadjes die afsterven kunnen zielsongelukkig maken. Schade en schande; als ik geen maatregelen tref hang, ik de verdere winter in depressie op de bank. 67 jaar levenservaring; het wordt ook weer lente.
Maar ondertussen… lui en ongedurig. Lijkt een vreemde combinatie, toch staan de online-coaches te dringen om u van dat onrustig gevoel af te helpen.
Het binnenseizoen aanstaande was ik uithuizige klusjes aan het afronden. Beetje te vroeg, de herfst van tegenwoordig heeft meer weg van de nazomer van voorheen. Er viel dus een gaatje in de productiviteit. Zoiets kan funest uitpakken; een boek van kaft tot kaft vraagt een staat van zen die ik niet zomaar bereik. Ik begon dus om me heen te kijken hoe ik de wereld nu weer eens zou kunnen redden.
Nooit verder dan mijn vingertoppen reiken. Maar daar lag genoeg; de haven van Battenoord helpen redden van teloorgang? Of de moestuincomplexen van Den Bommel helpen samensmelten tot een bloeiend geheel? Toch de natuurspeeltuin maar weer een zwiep geven naar groter hoogte? Het sociale geluid in onze gemeentepolitiek mag ook wat luider. En natuurlijk moet de buurtbus naar Herkingen gaan rijden.
Ik werd moe van me eige, ging een wandeling maken en ontdekte; allemaal uitstelgedrag is om de keuken niet te hoeven verbouwen. Belangrijke dingen kunnen altijd wachten.
