Mien kinderjaeren 1

Dikkels dien ik trug an dien tied da ‘k ’n jaer of acht, negen was. ’t Vaareke wier op ’t straetje geslacht. M’n zatte voor ’t raem te kieke. In azze m’n uut school kwamme, hieng ’t opegesneje an een ladder. ’s Aeves kwam ’t worstmesientje op taefel in dan mog ik draoie. Al vroeg mos ie meehellepe, thuus, in op ’t land. ’s Aeves lazze m’n een boek, of luusterde naer de femilie Doorsnee. M’n vaoder pofte ’s winters poters, nae een halluf uurtie kwam ie de kaemer in. Ta, raaaaa, een staepel schuttelties in de schael poters in z’n handen. De vurken in z’n broekzak. De kruimige âârpel at ik eerst. Het velletje bewaerde ik voor het lest. Ik likte ’t schutteltie zelfs schôôn.

In de naezeumer was d’r een karweitje wââr ik gek op was! De taarf in gerstestoppels moste ofgebrand worre. t Was ôôk een môôie gelegenheid om alle kepotte poterkissies te verbrande. Ik mog mit een natte vienger in de locht, bepalen waer de wind vandaen kwam. Dan liepe m’n mit een blik petroleum roend, gote hier in daer wat op de stoppels. Daernae mocht ik ‘t ansteke.

Mit de wind in m’n rik sproeng ik heen in weer over de knetterende vlammetjes. Saemen zatte m’n wat later an de slootkant te kieken hoe binnen een uurtie een zwart geblaekerd stik land overbleef. We zuchtende allebei as ‘t leste vlammetje gedôôfd was. Jammer. As m’n naer huis reeje zagge m’n een kilometerslange rôôkwolk. Die wolk dreef over ’t land en buutendieken. Soms hieng ie tot boven ‘t Volkerak. We stakke oenze dûmen omhôôg. Weer mêêr rôôk dan de vorige kêêr. Eén keer hieuw de pelisie oens aan op de trugweg in vroeg:

‘Kan ’t een oare kêêr misschien een beetje minder? M’n hê klachten g’ had. Tuurlik riepe wiele. Oenze stienkende klêêren verdwene in de wasmand. Dit was óens fêêsie.

Hêêl joeng al, mos ie in de fekansies, mee naer ’t land. Mar ik hieuw ’t nog nie lang vol. Dan gieng ik muzen vange oender de erwtetolletjes. Die douwende ik in m’n trui in ze liep over m’n blôôte bast tot ik thuus was. De muzen mochte eventjes in huus renne, in ’n mum van tied liepe zover de ouwe gasbuis an ’t plefon in over de gerdienrailzen. Nae ’t eten mos ik ze wêêr trugbrienge. M’n hadde oak dikkels joenge haesies of eendjes in ‘t schuurtie. We voerden ze melk, wurmen en brôôddêêg tot ze wêêr trug de netuur in konne, of geweun dôôd gienge.

Toen ik een keer ziek was, brocht broer Piet as troast drie joenge eendjes voor m’n mee. Ik douwende ze oender de dekens. M’n moeder hoarde ‘t gepiep toen ze ‘t eten boven brocht. Toen ze de dekens trugsloeg lag ik in een plas dunne eendestroent. Ze schoddde vol verbijsterieng d’r hoad. Hardop vroeg d’r eige of, waarom uutgerekend heur, zés kinders zoender êên greintje herses op de wââreld had gezet.