Autoped an diggels op ‘t oprel

Wiele weunende as gezin op ‘n markante plekke op Stad. Aore Flakkeeënaers zouwe zaegge: Je weunt nie op ‘n durp, mar d’r in. Da’s ‘n waerheid as ‘n koeje, mar as je ‘t over Stad an ‘t Haeringvliet heit, zei je altied ‘Ik weun op Stad’. Dat zeit de hêle bevolkieng zo. In vraeg m’n nie waerom.

Mar om op die markante plekke terug te komme: We weunende as kind in ‘t Hoagerhuus an de Zêêdiek op nummer 19. Precies tegenover ‘t café van famielje Smits, in dat was ‘n spannende plekke. Ik ree d’r op m’n autopedje geweun langs in gieng dan rechtsof zo van ‘t oprel of richtieng ‘t Polderhuus in café ‘t Schippershuus, dat neffen dat aore genoemde café stieng. In kwam dan op de kaoje, waar binnenvaertschepen lagge te laejen in te lossen. 

In op ‘n kêêr riej’k mit m’n autoped net op ‘t oprel bovenan, komt inêêns Bode Hobbel d’r an in draoit d’n bocht om. Daer schrok ik zo van diejen vrachtwaegen, da’k van d’n autoped sproeng in op ‘t stoepie van Smits gieng staen. In wat dienk ie? Riejdt de bode dwors over m’n autoped heen, zo plat as ‘n dubbeltie was ‘n. Ikke brulle in daerom moch‘k binnen komme bie buuvrouwe Gearte Smits. Kreeg oak wat te drienken van d’r. Ze heit m’n getrôôst in toen was ‘t inêêns minder errug wat ‘r gebeurd was. 

Noe had moeder Gearte nogal wat kinders in êên van d’r dochters hielp in ‘t café mee. In die kreeg d’n opdracht om mien thuus te briengen an de overkante van de straet. Mar ze most êêrst nog klanten an ‘n borreltie healepe, dat gieng voor, want jae, de klant is altied koning, niewaer? Daernae heur weg, mar ze liet mien zitte bie d’r moeder. Ze gieng êêrst mit diejen autoped naer mien moeder die de voordeure ope dee. Mien moeder kriegt de schrik van d’r leven as ze die autoped bekiekt, in zeit: Is m’n kind dôôd? Ze zet ‘t op ‘n brullen. Nee oor buuvrouwe, zeit ‘t meisie mit de twêê stikken autoped, ze zit bie mien moeder te janken in huus. Oh gelokkug, zeit m’n moeder, in gaet mee om m’n op te haelen. In voor diejen dochter van vrouwe Smits was ‘t voorval oak nog nie klaer, heur moeder bôôs! “Hoe ken je noe eerst mit diejen kapotten autoped naer ‘t huus gaen van buuf? Noe hei je dat kind d’r moeder de stupen op ‘t lief gejoge, potfer nog an toe!” Dat heit ‘n grôten indruk op mien achtergelaete. Was oak nog mar drie jaer eej, mar toch vergeet je zo’n akkefietje nôôit mêêr!

Wetenswaerdig
Wim Hobbel uut Menheerse is z’n eigen bedrief Bode Hobbel begonne, deur ‘n economisch slechten tied in waerekelôôsheid in de jaeren dertug van de vorige êêuw. Einde jaeren zestug fuserende Bode Hobbel mit Bode Both, in wier d’n oenderneming omgedoapt tot Flakkee Expresse. In 1992 wier ‘t stikgoewd vervoer ofgestôte in wier de bedriefsnaem veranderd in Flakkee Verhuizingen. In dit êne woord ziejt iederêên waer ‘t bedrief voor staet.