Column Frank/Janine: Rouw
AlgemeenHelemaal impulsief was het niet toen ik vijftien jaar geleden viel voor haar amberkleurige ogen. Na op mezelf teruggeworpen, begon ik de weg omhoog te vinden. Voor een huisgenoot ontstond weer ruimte. We ontmoetten elkaar tijdens koningsdag. Ze leek op vader, noch moeder of zus; een rafelig balletje. Maar oh, die ogen! Zes weken moest ik nog wachten, vertwijfeld afvragend waaraan ik begonnen was. En om een naam te verzinnen; zo kwam Kliko in mijn leven.
Elk seizoen kent zo de vaste momenten en een paar weken geleden bekroop ‘was Kliko daar nog bij?’
Gisteren precies één jaar geleden dat ik mijn trouwe metgezel begroef bij de drie grote reuzen van haar geliefde buutenplaets. Donderdag nog een oude hond, vrijdag zo ziek als een hond en maandag een verlossend spuitje.
Vanaf dan is alles vreemd zonder… al die dingen die je samen deed voortaan alleen. Niemand die meer met je meegaat, niemand die thuis nog op je wacht. Je verdriet praat je weg met een verhaal dat zich steeds gladder polijst en er komen dagen dat je niet meer aan haar denkt. Een asociale plurk vond ik mezelf; wordt ik nou zó sentimenteel over de dood van een oude hond?
En je oude vader dan die naast je zijn laatste adem uitblies? En je moeder die je voor dood opraapte van een ijskoude badkamervloer? Hoe durf jij mensen het idee te laten krijgen het beste met ze voor te hebben?
Ik zou een boek kunnen schrijven over mijn avonturen met Kliko; hoe ze me leerde je ziel in lijdzaamheid te betijen. Ik zou een boek kunnen lezen over rouwverwerking. Maar denk niet dat ik er doorheen zou komen. Wie kent immers mijn verdriet? Daisy Brekelmans start 19 september een gespreksgroep voor lotgenoten die met verlies worstelen.
Ik kan haar bellen op 0636227609. Meer info op www.kwadraad.nl
