MAN OP BEZOEK
Algemeen“Hij belde de volgende dag al,” zegt ze. “Hij kwam in de winkel en vroeg hoe het ging. Het was de enige klant op dat moment, dus ik flapte het er zomaar uit. Ik zei: eerlijk gezegd niet best, het groeit me een beetje boven het hoofd. Dat zei ik zomaar, ik schrok er zelf van.”
En hij schrok ook, dat zag ze. Hij had dit natuurlijk niet verwacht, want ‘Gaat ‘t goed? Ja hoor’, zo doe je dat. En nu had ze die code onderuitgehaald.
“En toen moest ik een klein beetje huilen. Ik dacht dat-ie dat niet zag, ik hóópte dat-ie het niet zag. Hij rekende de boodschappen af en zei: Sterkte, joh.”
Ze grinnikt: ”Nou, daar stond ik me toch te schamen dat ik me zo had laten gaan.”
Maar de volgende dag belde hij.
Het was hem wat rauw op het dak gevallen, zei hij, want hij had geen idee van de narigheid die in haar familie was binnengeslopen.
‘Wíl je er verder over praten?’ Dat vroeg hij. ‘Niet omdat ik nou zo nodig moet weten hoe het zit, maar omdat ik het idee heb dat je zo’n beetje overloopt van alle emoties.’
“En toen moest ik echt huilen,” zegt ze. “En diezelfde avond was hij al bij ons.”
Ze vertelt hoe ongemakkelijk het was.
Hoe ze haar kinderen had moeten vertellen dat er bezoek kwam en waarom.
Hun verontwaardiging over het zomaar binnenhalen van iemand die ze amper kenden.
Wat had hij te maken met hun sores? Nee, mam, dat gaan we dus niet doen, echt niet.
Dat gaan we dus wél doen, had ze gezegd. Ik heb dat nodig, en jullie ook.
“Het was zo fijn. Hij had iets waardoor we ons echt op ons gemak voelden. Hij was heel open en zonder oordeel.
En we hebben gepraat, echt gepráát. Voor het eerst hebben we alles gezegd wat we nog nooit hadden uitgesproken. Dat was moeilijk, maar ook zo bevrijdend!
We hebben samen gehuild, wat we nooit eerder deden.”
Achteraf vroeg ze haar dochters hoe die avond toch zo onverwacht mooi had kunnen verlopen.
Het antwoord: “Een man die echt luisteren kan. Bijzonder!”
