Cora: Deur ‘n smid getrouwd? Dat nôôit!

As ik nog ‘s zou gaen trouwe, dan nôôit in Gretna Green! Ik zal ‘t juule uutlaege: Gretna Green is ‘n durpie, precies op de grens van Iengeland in Schotland, waer ‘n smid weunende, die jonge stelletjes wel wou trouwe as ze daer om vroege. 

‘t Was zelfs zo: Zo gaet de legende, dat d’r wel hêêl jonge meissies bie waere die deze smid an ‘n man hielp. In vooral vluchtende die meissies naer de smid mit d’r vriend as d’r vaoder ‘t helemaele nie êêns was mit heur keuze. Die wou dan nie hao dat z’n dochter d’r leven zou vergôôie voor êên of aore pummel. In zien oagen dan. 

Mar dochterlief had de stap al genome, voordat d’r vaoder d’r achter kwam in ‘t te laete was. Want dan had die smid d’r al voor gezurgd dat ‘t stel saeme vaerder kon. Zo heit die smid hêêl veul wanhopige vaoders an z’n loketje gehad. Dan scholle ze die man uut, mar die’jen smid dee niks verkêêrd eej. Hie had ommers de bevoegdheid van de gemêênte om man in vrouwe in de echt te kenne verbinde. Niks mis mee oor!

Terug naer Gretna Green zelluf. As je daer vanof een grôôt parkeerterrein naertoe loapt, dan zie je hêêl wat op ‘t gebied van de liefde, want daer is ‘t allemaele mee begonne. Twêê in elkaer gestriengelde handen op ‘t plein, ‘n kunstwaerek van wel drie meter hoag. Soevenierswienkeltjes mit allemaele bling-bling. Hoefiezertjes mit paereltjes d’r op, riengen in ‘n dôôsie op zo’n wit kossentje, ‘t is net echt. De gekste hebbediengen, as je van echte nep houdt. Wat een poppekaste! ‘t Liekent Las Vegas wel, allêên minder toeters in bellen. Minder gekleurde flitslichten. Dat wel. 

Kiek ik even vaerder naer zo’n boogie bie ‘n blommeperkie, waer opêêns ‘n ouwer stel oender duukt in z’n eige laet fotografere mit plastieke blommen an die boog. Bel, bel, dat mot je toch echt wel wille... ik kraouwe wat achter m’n ôôre in zie ‘t allemaele gelaete an. Ieder z’n meug, nie waer? 

Ik loape d’r nog wat roend op dat pleintje in daer komt inêêns ‘n doedelzakspeuler op m’n of. Of ik even an de kante wil gaen staen, vraegt ‘n uterst beleefd. Want hie mot optreeje voor dat pas getrouwde stel. 

In dan motte maensen nie in de weg loape, daer heit ‘n gêên zin in. Had ik oak gezeid as ‘k die speuler was. Mar wat heit ‘n d’r wat môôis van gemaekt voor die man in z’n kersverse vrouwe. Is ‘t voor heulie toch nog leuk geworre! 

(Tis noe precies tien jaer geleje da’k daer bin geweest). 

Cora de Boed vertelt elke maand een verhaal in het Flakkees.

Lezerreacties zijn welkom op redactie@ggof.nl