Column Frank/Janine: De volle laag
AlgemeenDeze week over psychologie met mezelf als onderzoeksproject; afwijzingen snijden diep. Hoe werkt dat eigenlijk? Ik had al een lijstje teleurstellingen liggen, verzameld in de afgelopen maanden. De laatste maakte me zo kwaad dat ik de literatuur ging naslaan.
Eerste waar ik terecht kwam: scholieren die uit frustratie hun school leegschieten. Zo heftig kan het dus wezen, bij mij gelukkig niet. Gevoeligheid er voor schijnt in je vroegste jeugd geworteld te zijn, schouders ophalen is er voor zulke mensen niet bij. Ik heb er geen actieve herinneringen aan en moet het er maar mee doen.
Mijn lijstje afwijzingen heb ik gecategoriseerd. Elk type levert een eigen reactie op.
No1: Mijn liefde wordt niet beantwoord. Ik voel me een sukkel, niemand houdt van me, ik trek me terug onder de dekens en vermijdt elk contact met de mensheid.
Type2: Er is een baantje te vergeven en de keuze valt niet op mij. Ik krijg de onbedaarlijke neiging te bewijzen dat ik er wel goed in ben. Zo heb ik eerst in Rotterdam en daarna op Sluishaven een braakliggend landje opgetild.
Een variant: anderen gaan met de buit strijken; in de energietransitie ontdekte ik, als vrijwilliger, hoe je mensen met weinig geld hun huis kon helpen verduurzamen. Toen maakten ze er baantjes van. Maar mij werd fijntjes meegedeeld dat ik daarvoor niet in aanmerking kwam. De reflex: als het betaald niet goed genoeg is, dan ook niet vrijwillig; wegwezen!
Nummer drie snijdt het diepst; een groep die beweert open te staan voor iedereen maar massaal de rug toedraait als je aan wilt sluiten. Dat gebeurde mijn bandje Ongeregeld dat voor het tweede jaar op rij niet toegelaten wordt op popfestival Flakkeese dagen.
Ze beweren dat ik het niet persoonlijk op moet vatten. Maar met mijn ego tot aan de troposfeer houdt u er wel een stukkie aan over.
