Column Frank/Janine: Eigen huis in puin
AlgemeenDe schrijfsels van komende weken gaan over de verbouwing van mijn huis. De hard-core klusser kan ze overslaan. Er zijn er die er van gruwelen om hun vertrouwde bedoeninkje overhoop te halen. Ik ben er zo een.
Al dat gedoe; ik zag er huizenhoog tegen op maar moest er toch aan geloven. Een hotel betrekken en de hele zaak uitbesteden zat er, financieel niet in. Ik ben beperkt handig en ging met een aannemer in zee; een avontuur op zich. Hij doet het grote werk en daarna mag ik het afmaken. Ik hoop een beetje de kunst af te kijken en af en toe wat hulp te krijgen (electra?).
Wat er mis gaat, levert tenminste nog een stukkie op voor de krant; ter lering en vermaak. Het verhaal gaat heen en terug in de tijd en om geen valse concurrentie te veroorzaken zijn namen en merken gefingeerd. Ik ben vrijwilliger bij Klimaatkrachtig Goeree-Overflakkee, een gemeentelijk programma dat de bevolking probeert klaar te stomen op een toekomst zonder aardgas. Op hun verzoek schrijf ik deze reportage. Daarbij is afgesproken dat ik gevrijwaard blijf als iets niet geheel volgens wettelijke regels verloopt.
Ik kocht dit huisje 22 jaar geleden toen mijn flat op de slooplijst kwam. Met mijn modaal inkomen kon ik het me net veroorloven. In de afgelopen 100 jaar is er behoorlijk aan verbouwd en de vorige bewoners hadden het aardig bijgehouden. ‘Jouw koophuis is eerste jaar vriend, daarna knok je er tegen’; In het begin deed ik nog aan comfortverbetering; extra dubbel glas, serre, renovatie badkamer en keuken. Dat stokte in 2007 toen ik ontdekte dat mijn werkgever in de malaise belandde en mijn kansen als 50-plusser op nieuwe emplooi minimaal waren. De laatste jaren salaris heb ik vooral naar de bank gebracht om toekomstige woonlasten te drukken. 15 jaar minimaal onderhoud, nu aan de (grote) beurt.
