Column Frank/Janine: Grote Beer
AlgemeenVoor wie me kent, was de reactie op een koninklijke onderscheiding voorspelbaar; ‘leuk zo’n lintje maar waarom geen standbeeld?’ Twijfel of ik die - in naam der koning - wel zou aannemen, de rest van het jaar doet ‘ie immers alleen aan dwangbevelen. Deze lof laat ik me toezwaaien.
Velen die de onderscheiding meer verdiend hebben maar ze moeten het je gunnen. Iemand draagt je voor en besteedt daar veel werk aan. Dat was Bjorn Noordzij, tegenwoordig directeur van Kairos, opvang voor dakloze jongeren. Zelf was hij er ooit ook zo eentje.
In de tijd dat ik naar het eiland kwam, liep er een stroom de andere kant uit van jongeren die het hier verbruid hadden. Velen belandden in de drugsgebruikers-scene van perron 0 en via heroïne aan lager wal. Saai vond ik het hier, wilde wat leven in de brouwerij en liep Bjorn tegen het lijf. Bruisend van ideeën scheen hij telkens vlak voor de eindstreep te struikelen.
Met een spoor van losse endjes achter zich, waren ze op Flakkee het vertrouwen verloren. Met de combinatie van mijn ‘kop er voor’en zijn ‘handig opereren’ organiseerden we popfestivals, radio-uitzendingen en meer dan ik me herinner.
Soort van dakloos kon hij altijd terecht voor douchen, internetten of telefoon opladen. Dat hij geweest was, zag ik aan de peuken in de asbak (en als het missen kon paar sigaretten). Zo hield ik ‘m overeind.
Joost van Welsenis heeft ‘m er echt bovenop geholpen door het vertrouwen te geven als locatieleider van de kringloop en vervolgens een stabiel inkomen en opleiding. Van die rare gewoonte om drugs te gebruiken heeft Bjorn zichzelf bevrijd.
Het is niet enkel leuk, een lintje krijgen. Bij dat van mijn vader was de hele familie aanwezig. Pijnlijk dat ze het bij de mijne, op één na, lieten afweten.
Maar zulke vrienden maken veel goed.
