Column Frank/Janine: Overdaad
AlgemeenToen de weegschaal zo’n tien jaar geleden kapot ging, heb ik ‘m weggegooid. Dat er in de loop de jaren wat bijgekomen is, kan ik wel merken aan die schattige rokjes waar ik echt niet meer in kan.
Gelukkig ben ik als gratenbaal begonnen dus BMI-index zal nog niet in de gevarenzone beland zijn. Ik heb te doen met mensen die zichzelf, in allerlei vormen, moeten pijnigen om hun gewicht onder controle te houden.
Deze week mocht ik ervaren hoe het bij mij werkt, neergestreken in een ‘all you can eat’-hotel. Makkelijk, na een dag sportief in de buitenlucht niet de rompslomp van koken in een appartementje.
Niet dat ik daar aan doe, maar het is ramadan, ons gezelschap begon daarom pas laat dineren terwijl het personeel de eetzaal al haast ging sluiten.
De overdaad aan lekkernijen overweldigde me en ik schepte er borden van weg. Tot ik na het derde toetje geen pap meer zeggen kon en mijn buik amper naar bed kon dragen. Zien eten doet eten.
Het heeft een volle week geduurd totdat ik mijn ogen en buik weer in balans kon krijgen. Wat ik leerde; neem de tijd voor een maaltijd, heeft je maag nodig om aan je mond door te geven dat het zo genoeg is. Net als een aspirientje, dat werkt ook niet direct.
Eetlust heeft slechts beperkt met voedingbehoefte te maken.
Terwijl ik lekker bezig ben, taal ik niet naar eten. Kan de hele dag door op een stevig ontbijt. Hooguit een klein dingetje als ik wat flauw word. Mijn mazzel dat ik het niet breed heb, koken doe ik zelf, vanuit basisingrediënten; een mooie aanloop naar het dagelijks ritueel.
Het graaien en snaaien begint ‘s avonds pas, hangend op de bank. Dan gaan de pakken en zakken open; eten uit verveling.
Hoera, de zomer met zijn lange dagen begint weer!
