Column Frank/Janine: Mooi van lelijkheid
AlgemeenVanuit een aangeharkte woonwijk een chicane langs een wrakke garage, overwoekerd met braam, vlier en klimop. Rechts de verrommelde achterkanten van winkels met links een huisje dat nét niet op instorten staat. Zo is de entree van het vernieuwde havengebied van Middelharnis. Dump hier je blik, auto’s hebben verderop nix te zoeken. Elk dorp of stad kent wel zo’n opknappertje.
Met de sluis op het havenhoofd verloor het spui haar functie en werd anderhalve eeuw geleden dichtgeplempt. Waarmee? Alles wat ze kwijt wilden, dichtstraten die zooi. Sommelsdiek en Meneerse hadden eeuwenlang een strakke afbakening; de bewoonde wereld stopt bij den Diek. Dit millenium staken de woonwijken over langs een revolutionair stedebouwkundig concept om het centrum in het midden te krijgen.
Nu krabt men zich het hoofd over al dat verkeer dat zich door het dorp moet wurmen. De brug/tunnel over het kanaal, die sommigen als Haarlemmer-smeermiddel presenteerden, is afgeserveerd. In hetzelfde kwadrant staat ook een nooddorp op stapel, nu nog voor vluchtelingen maar op termijn voor starters op de woningmarkt. Als een bulldozer lijkt deze gemeente het verkeersprobleem, steeds hoger, voor zich op te duwen.
Na het Vingerling te verprotsen, wordt het Spui aan projectontwikkelaars uitgeleverd. Lamaligge, zo’n rommelhoekje heeft ook charme. Wie weet hebben we het later nodig als groene long of (opnieuw) waterberging.
