Column Frank/Janine: schaatskoorts
AlgemeenGeheugen kan je bedriegen. Daarom heb ik het even nagekeken. Winters waarin niet geschaatst kon worden, waren in mijn jeugd uitzondering. Nu is het omgekeerd. Op ijzers over bevroren water is een fenomeen waar de rest van de wereld vreemd tegenaan kijkt. Wij koesteren onze kampioenen maar een rolschaatser blijkt zich er makkelijk tussen te dringen om prijzen te pakken.
Schaatsen, zo’n typisch Nederlandse traditie die, net als vuurwerk en zwarte Piet, met uitsterven wordt bedreigd. Media wakkeren, bij nadering van een oostelijk hogedrukgebied, de schaatskoorts graag aan om daarna pittoreske plaatjes uit te kunnen venten. Binnenkort een bejaardensport?
Mijn verloofde kwam op zesjarige leeftijd, vanuit een warm land, naar Nederland en had in de gaten dat het er helemaal bijhoort. Al glijdend fantaseerden we over een inburgeringsprogramma waarbij de nieuwkomer de ijzers, inclusief bevroren veters, uit de vrieskist kreeg aangeleverd om zelfredzaamheid te tonen op glad ijs.
Er was een periode dat het Rotterdams stadsbestuur eenzelfde gedachte had. In de kerstvakantie verrezen er in achterstandswijken her en der schaatsbaantjes voor multi-culti winterpret. Ik mocht Ahmed Aboutaleb eens ontvangen voor de opening en stelde hem de brutale vraag ‘kan onze burgemeester schaatsen?’. ‘Ja’ was zijn kille antwoord ‘maar ik ga het niet doen’.
Nou is een ijsmachine aan een ronkende generator ontzettend kostbaar dus werd een alternatief bedacht; nylon platen die ook aardig glijden. Zo werden Mo, Jasmine, Fouad en Fatima, al krabbelend, net als ons, het kunstje meester. In een volgende bezuinigingsronde sneuvelde dit vermaak. Bij ons op de speelgoed-uitleen waren we niet voor een wak te vangen en begonnen - voor het geval dat - al in de herfst schaatsen te verzamelen. Toen eindelijk de vorst zijn intrede deed, veegden we een baantje op de vijver. Na het eerste rondje riep Jason luidkeels ‘wat is dit voor nep-ijs?’
