Column Andrea Stribos - DAT, MEVROUW, DAT!
AlgemeenMijn zoon zei vroeger toen hij iets groter dan klein was: “Nee mam, ik ga niet mee naar de supermarkt. Je blijft altijd met iedereen praten.”
Hij had wel een punt. Maar zo gaat dat toch? Je staat/loopt naast iemand en voor je ‘t weet is er een praatje. Gelukkig nog wel, hier nog wel.
Zo ontmoette ik van de week een meneer. “U schrijft toch van die stukjes?”
Nou, hij vond dat ik maar eens alsjeblieft zou moeten opschrijven hoe hij dacht over de toestand van het land.
“Het is erg, mevrouw, schrijf dat maar op.”
Buiten was het grijs, de regen wist van geen ophouden. Veel voorbarig en vooral onbegrijpelijk geknal van vuurwerk. Wat is er leuk aan knallen in de regen in je eentje?
De meneer en ik staan onder een overkapping, net uit de nattigheid. Er was zacht weer aangekondigd, maar ik vind het akelig koud.
Maar goed, wat ik alsjeblieft moest opschrijven om met de lezers te delen:
“Ik ben maar een gewone jongen, mevrouw. Toen ik van school kwam, ben ik op de boerderij gekomen bij m’n pa. Dat ging gewoon zo, net als mijn pa bij zijn pa.”
Even staart hij in het grijs. “Ja, zo was het gewoon. Je wilde het natuurlijk ook, maar eigenlijk werd je niks gevraagd. Het ging zoals het ging.”
Hij biedt me een pepermuntje aan en zegt: “Kerkvoer.”
Dan: “Wat is er aan het gebeuren met ons land? Waar gaan we naar toe? Zal ik u ‘’es wat ertellen? Pure vernieling is het. Alles moet kapot. En u heeft geen idee hoeveel pijn me dat doet.”
Ik frons. Hij kijkt naar me. “U begrijpt me toch wel?” Ik knik.
“Dus ik hoef niet de hele riedel op te noemen?”
Nee, dat hoeft hij niet. Ik ken ze, de dingen uit het nieuws (en ook nogal ‘es níet in het nieuws).
“Dat wij (wie is wij?) als piepklein landje wel even de opwarming van de aarde zullen repareren. Ha! Dat wij geregeerd worden door flapdrollen die nog nooit buiten de Randstad zijn geweest. Dat, mevrouw, dat! Schrijf dat maar op. Ik moet nu weg. Prettig met gesproken te hebben. En gelukkig nieuwjaar!”
