Column Frank/Janine: Laatste rondje
AlgemeenDeze week rolt maaltijdbezorging tafeltje dekje voor het laatst over het eiland, al tientallen jaren een begrip. De Curamare-bestelautootjes worden ingehaald door nieuwe zakelijkheid.
Mijn laatste rondje was al eerder. Ik had er plezier in over de oost-flakkeese binnenwegen te rollen, op weg naar ouderen voor wie het gedoe van boodschappen doen en koken net iets teveel is. Vaste klanten met altijd een kort praatje, niet te lang anders wordt het eten voor de rest koud. Bijzonderheden gaven de vrijwillige chauffeurs elkaar door.
Zo reed ik een periode strak op schema om tegelijk met de wijkverpleegster bij een dementerende oma te zijn. Eén keer ben ik, omdat ik mijn doos met eten niet kwijt kon, over de schutting geklommen om vervolgens de ambulance te bellen. Gelukkig maar een keertje. Na mijn ronde ben ik wel eens terug gegaan om voor iemand iets te regelen.
Thuiszorg is versnipperd over allerlei organisaties en als eenvoudig besteller bleek het lastig om zorgen te delen over iemand die bergafwaarts gaat. Tot ik merkte dat signalen via de keuken altijd terecht komen.
Onder het mom van problemen met logistiek en kwaliteit heeft Curamare de dienstverlening nu beëindigd. Een eerdere poging om in de kosten te snijden, door ons met onze eigen auto de weg op te sturen, strandde op verzet. De foto illustreert waarom. We belijden dat ouderen, ondersteund door hun omgeving, langer zelfstandig kunnen wonen. Zuur dat deze kwetsbare groep nu afgeschoven wordt op commerciële dozenschuivers; alleen op oostflakkee al een kleine honderd. Vrijwilligers waren altijd te vinden.
Toen we eens ruim in ons jasje zaten, ben ik uitgestapt. Een zucht van verlichting kwam toen uit de keuken; ik miste wel eens een ritje.
Ik heb me inmiddels aangemeld bij de buurtbus voor een ongeregelde dienstregeling op dit verschralend platteland.
