Column Zilt: SUPER
Algemeen“Dag mevrouw.”
Ik ken haar niet, dit schattige meisje met zwarte krulletjes.
“Dag meisje.”
We lopen langs de frisdranken in de supermarkt. Ze doet een huppelstapje en zegt: “Wij doen boodschappen.” Ze wijst naar het einde van het gangpad. “Mijn papa is daar.” Ik zie een man met net zulke zwarte krulletjes, druk bezig met het bestuderen van het etiket op een fles.
Hij kijkt op en wenkt. Het meisje zegt: “Mijn mama is ziek. Papa kan niet zo goed boodschappen doen.” Een klein rimpeltje komt boven haar neus. “Kunt u hem een beetje helpen? Komt u mee?” Ik kom mee.
“Dag meneer.”
De man kijkt me wat verlegen aan en zegt iets tegen het meisje in een taal die ik niet versta.Het meisje zegt: “Ik mag u niet lastigvallen, zegt papa. Dat is niet beleefd.”
O? Ik zeg: “Misschien kan ik u even helpen?”
Hij haalt z’n schouders, weer die verlegen blik. “Ik niet Nederlands weten.”
Het meisje spreekt hem weer aan. Volgens mij vertaalt ze wat ik vroeg.
“Ja?” zegt hij. “You help?”
Yes, ik help.
We wandelen door de winkel.
Hij pakt spullen, kijkt vragend naar mij, zegt iets tegen het meisje, het meisje vertaalt en zo komen er langzamerhand hopelijk de juiste dingen in het karretje.
Is iets halal of haram, is iets zoet of zout, is iets rauw of voorgekookt, kortom: we staan samen stil bij zaken die me niet dagelijks bezighouden.
Ze komen uit Somalië, weet ik inmiddels. Hun namen weet ik nu ook.
Dat het meisje op school zit, dat papa werk zoekt, dat er nog drie kinderen in het gezin zijn, dat Nederland mooi is en lief (is dat zo?), dat papa de taal ‘moelik’ vindt, dat Somalië ook moelik is, het meisje vertaalt moeiteloos.
Ik probeer me voor te stellen hoe het moet zijn om na een moeizame vlucht, een verblijf in een asielzoekerscentrum, na de angst om teruggestuurd te worden, de opluchting toen ze mochten blijven, om daarna op ons eiland je weg te moeten vinden.
Het lukt me niet.
Bij het afscheid maakte de man een lichte buiging, met zijn hand op zijn hart, en zei: “Dankoewel, super!”
Andrea Stribos
