De val van Verdun; (mislukt) vakantieverhaal

De oorsprong van de Maas kent geen spectaculair landschap. Rustig pruttelde de motorfiets langs het kanaal. Even daarvoor een tankstop gedaan met broodje smeren. Reisgenoot prikte zich en verwonderde dat, totdat dochterlief de schommel tegen haar hoofd kreeg, bloed haar deed flauwvallen. Ineens wist ze adequaat te handelen. Een auto haalde ons in. Bij het passeren draaide bestuurster zich naar kroost op de achterbank. Werktuigelijk draai je dan ook aan het stuur. Ineens ging het razendsnel; koppie onder het kanaal in of mezelf er uit remmen? Dat lukte net niet, bumper tikte mijn voorwiel en we gingen glijden.
Schrapend ijzer trok vonken over de straat en uit de overvolle benzinetank sijpelde een vlamvattend straaltje brandstof. Achterom kijkend was mijn reisgenoot alweer op de been. Ik repte naar de fiets om bepakking te redden. Het begon echt te fikken en er plofte iets; beter afstand bewaren. Sluiswachter zette me op een stoeltje, glaasje water voor de schrik, bestuurster putte zich uit in verontschuldigingen. Ik was alle frans vergeten ‘mens, wat doe je nou?’ De brandweer was eerst, zonder enige behoefte aan mijn ondersteuning bij het bluswerk. Tweesie de ambulance. Die wouen me meenemen. Daar had ik geen trek in; eerst de politie zien. Ik vertrouwde ze voor geen sikkepit, eenmaal ingestapt wegrijden? Op de treeplank mochten ze me verzorgen. De jongen en het meisje van de politie toonde ik mijn verf aan háár bumper, toen kon ik mee. Een simpele glijer, fataal afgelopen voor de motor. In het ziekenhuis gingen we de wachtrij voorbij; beetje jodium en een paar hechtingen. Die vriendelijke dienders stonden alweer klaar, voor het schadeformulier hadden ze met de bestuurster een afspraak geregeld op het bureau. Thuis zal op haar ingepraat zijn, haar verhaal was zo geworden dat ik, net toen zij inhaalde, naar links uitweek. Aan mijn kant schreef ik dat het zó niet gegaan was en tekende dáárvoor. Intussen had de ANWB een auto geregeld én een hotel. Grappige tent; de stamgasten stapten zelf achter de toog en turfden hun consumpties. In mijn bedje bedacht ik beteuterd hoe dit zo mis kon gaan (en anders aflopen). Volgende dag; eerst de rafels aan het lijf wisselen voor iets toonbaarders en daarna naar de plaats van het ongeluk. Bij de berger geen spoor van mijn gereedschapsset; blijkbaar bijvangst. Treurige aanblik, stoomfiets en ik zouden samen oud worden. Nu had ik m overleefd. Van de mandoline, waarop ik twee avonden eerder, aan een riviertje nog romantische liedjes voor mijn reisgenoot pingelde, alleen snaren en stemmechanieken. Langs de weg vond ik nog één steeksleutel. Én een inhaalverbod wegens asfalteringswerkzaamheden. In het dorp kocht ik een kant-en-klaar camera én de krant om de situatie vast te leggen. Schadeafhandeling duurde nog twee(!) jaar. De ANWB leverde goed werk. Als je de centen hebt, zou ik de verzekering goed regelen.
- Column Frank/Janine