Column Frank/Janine: Dikdoeners
ActueelRond verkiezingstijd lopen politici los over straat. Profiteer daarvan: jaarrond zijn ze minder toegankelijk.
Zelf begon ik mijn politieke carrière op dit eiland. Twintig jaar later, middenmoter op een lokale lijst; schort het aan ambitie of talent? Vooral dat laatste. Het politiek bedrijf leek me altijd razend ingewikkeld. Met anarchistische inslag placht ik oplossingen op andere manieren te zoeken. Maar toen ik op de Plaat neerstreek en me wilde binden aan de gemeenschap; niet weer een speeltuin op sleeptouw nemen.
‘Als je het allemaal zo goed meent te weten’ bedacht ik ‘macht is niet vies. Als je het maar goed gebruikt’. Dorps-niveau leek me overzichtelijk. Dat viel tegen, in een conflict over bewoning van vakantiehuisjes stond ik aan de verkeerde kant en werd het nest uitgeduwd. Ik vocht mezelf weer binnen maar overkwam hetzelfde tijdens de samenvoeging.
Ik weet niet of anderen in een jurkje dat ook wel eens ervaren; ik voelde me gediscrimineerd. Wat ze me eigenlijk duidelijk wilden maken; ‘flexibel manoeuvreren om uit problemen te blijven, het zit er bij jou gewoon niet in’.
Tot dusverre wist ik me telkens terug te knokken. Ik lees me dan ook suf aan wat er aan nota’s en beleidsstukken rond gaat. Wat mij ontbreekt zijn de benodigde sociale vaardigheden. Dikdoenerij; moeilijke woorden gebruiken ‘joh, daar heb jij geen verstand van’, negeren of vragen opzettelijk verkeerd begrijpen om zo een pietluttig antwoord te kunnen geven; voor mij politieke doodzondes.
Mijn held is burgemeester Eberhard van der Laan. Samen peukie rokend voor de deur charmeerde hij door zijn oprechte belangstelling voor gewone mensen. Even later stapte hij een vijandige zaal binnen, gaf de grootste schreeuwlelijk zijn vet en kreeg daarmee het publiek mee.
Was ik maar zo. Nou ja, ik leef nog.
