Column Frank/Janine: Kansparel
ActueelWas het vroeger erger? Dat dacht ik niet. Ook de 80-er jaren kenden woningnood. Met als bonus grote werkloosheid. Eenmaal van school stond geen baas op je te wachten. Dan maar de soos in, dat ging verbazend makkelijk. Als 19 jarig ventje kreeg ik 1000 piek in mijn handjes, omgerekend zo’n twee duizend euro! Nu nog een stek.
Uitlegsteden zoals Spijkenisse werden opgeleverd en vanuit de stad trokken ze die kant uit. Krottenwijken kwamen leeg te staan, wachtend op de sloop zodra de laatste bewoner de deur achter zich dicht trok. Kraken was nog niet verboden, die huizen waren dus voor ons. Zo hadden wij jonkies het heel gezellig in onze achterbuurt. Ik was een nette kraker.
Volgende dag stond ik bij mevrouw van Briemen aan de deur, voorzitter van de wijkraad. Ik stelde me beschaafd voor en maakte kenbaar dat ik best wilde betalen. Ze keek me diep in de ogen en regelde dat ik een week later mijn huurcontract kon tekenen. Zo begon mijn wooncarriere.
Gegevenskoppeling bestond nog niet en vrienden maakten daar gebruik van. Als het stapeltje zwartrij-bekeuringen hoog genoeg was, kwam oom agent je van bed lichten om ze op de Noordsingel uit te komen zitten. Dat was logeren op staatskosten terwijl je uitkering gewoon door liep. Vrij komen werd zo een gezellig avondje in de kroeg.
Mijn bajestijd zat ik uit op een onterechte bekeuring. Zo zag ik dat. Ter voorbereiding op een lange treinreis had ik een blowtje gedraaid op het station. Om anderen de lucht te besparen rookte ik die buiten, in de regen, op het perron. Toch werd ik er in Utrecht door de spoorwegpolitie uit gepikt. Iemand had me verlinkt; 50 gulden of twee dagen hechtenis. Dan maar zitten!
Je moet immers alles één keer in je leven hebben meegemaakt (is dat zo?)
