Column Frank/Janine: Op staande voet
ActueelVoor handhavers is de jaarwisseling een spannend moment. Vijfentwintig jaar geleden kreeg ik, als ingevlogen jongerenwerker in Den Haag, een heldere instructie; ‘geen vreugdevuur!’. Kerstbomenjacht bleek jaar eerder ontspoord. De burgemeester had een wijkvergadering belegd met dezelfde boodschap. Alvorens ze hem de rug toedraaiden kreeg hij een dikke middelvinger als antwoord. Geschoffeerd maakte die het tot halszaak. ‘Ga met ze praten, beloof ze een tent, een band’ werd de opdracht van mijn wijkambtenaar. ‘Golden Earring boeken?’ stelde ik de boven liggende jeugdgroep voor ‘kijken wat ze het waard is?’. Onvermurwbaar haalden die in recordtijd handtekeningen binnen. Eensgezind wilde de volkswijk zich een traditie niet laten ontnemen, oeps… Jongerenwerkers zijn overal goed voor.
Een politieke partij verzocht in contact gebracht te worden met authentieke jongeren om te ontdekken wat hen zoal bezig hield. Ik wist wel een cluppie. Ik hield me er verder buiten zodat ze het onder elkaar konden uitzoeken. Andere dienstopdracht was een rondje langs de middelbare scholen, voorlichting over een veilige jaarwisseling.
Zelfde voorjaar had de ontplofte vuurwerkopslag in Enschede voor een ramp gezorgd. Een foto van de ravage met de aansporing je vreugdevuur niet uit de hand te laten lopen, zou dat passend zijn? Het slachtoffer-comité Roombeek gaf toestemming. Mijn baas vond het smakeloos; werd een dure oud papier-actie met een soort reclamefolder voor gehoorapparaten ter vervanging. Intussen rende ik heen en weer tussen wijkagent, brandweer en de verschillende jongerengroepen. Die probeerde ik bij te brengen dat tarten van het gezag verantwoordelijkheden met zich mee brengt. En de politiek morrelde aan het vreugdevuur-verbod. Zelf had ik oudjaarsnacht vrij, hand overspeeld; op staande voet ontslagen. Vanaf de bank kreeg ik het nieuws over de brand in het Volendams Hemeltje tot me. In de kantlijn dat oud-en-nieuw in Den Haag nooit eerder zo rustig was verlopen. Op staande
