Column Frank/Janine: Eerste Kerst
ActueelAls tiener had ik in deze periode bijverdienste als postbesteller. Stapels kerstkaarten moesten uitgelopen en hulptroepen ingeschakeld. Beetje postbode heeft door jaren oefening slag van sorteren en begint allejezus vroeg. Acht uur was voor ons hulpies op tijd zat, konden meteen de straat op. Terug op postkantoor de fietstas alweer gevuld voor het volgende rondje kouwe klauwen. Maar dezelfde bonus-kerstkrans als de vaste hap, dat wel! Tegenwoordig staan servers roodgloeiend van het elektronisch verkeer; we wensen mekaar wat af in deze periode.
Waarom juist nu? Kerstkaarten waren altijd een beetje standaard met een sneu(w) landschap. Op de telefoon is het niet leuker geworden; zit er een aardig filmpje bij dan gelijk van tien kanten tegelijk. Ik vindt dat ik, creatief, iets persoonlijks moet maken. Dat vraagt soms een lange, trieste, aanloop. Een donkergrijze wiebelmaand midden tussen herfst en winter, dat tot feestmaand maken?
Boven mijn bed hangt een Balinees masker, felgekleurd toeristenprul. Dierbaar omdat een jeugdvriendin het voor mij meenam van een verre reis (in mijn jeugd reisden we nog niet zo ver). Eerste brommertje, eerste motor, zelfs nog eens verkering. Dat vonden we allebei dan weer niet zo’n succes.
Door toestanden contact verloren maar toen ze 50 werd zette Tea een zoektocht op; geen verjaardag zonder mij. Niet dat we daarna de deur platliepen maar het voelde ouderwets vertrouwd. Dit voorjaar reageerde ze niet op appjes. Eentje missen kan maar na de tweede ga ik in actie. De kanker was terug en door een medische complicatie was ze blind, vandaar. Jubelend ga ik nooit op ziekenbezoek. Maar ik ben blij dat ik haar nog in levende lijve getroffen heb.
Zojuist belde ik Rop. Weduwnaar; eerste kerst in een leeg huis. Al stuur ik geen kerstkaart; ik denk aan je en hoop dat het je goed gaat.
