Column Zilt: OMA VERTELT

Ooit, lang geleden, waren er nog geen computers.Geen cd’s, geen dvd’s, geen mobieltjes, niks.
Sommige mensen hadden een televisie, zonder kleuren, en die mensen hadden op woensdag- en zaterdagmiddag alle buurkinderen in huis om naar Pipo de clown, Swiebertje en Lassie te kijken.
De meeste mensen hadden geen auto. Ze fietsten, reden op een brommertje of namen de bus.
Onze zomervakantie bestond uit buitenspelen en één dagje naar Zeist: speeltuintje, boswandelen, pannenkoeken eten. Chips en frisdrank waren er nog niet. De eerste (punt)zakjes patat kostten een dubbeltje (een paar eurocent) en dat kreeg je soms op zaterdag. Dat was feest!
Zo was de tijd waarin oma opgroeide.

Toen oma op de middelbare school zat, begon er iets te veranderen in de wereld. Er kwam nieuwe muziek, die beat werd genoemd. Veel jonge mensen vonden dat de volwassenen het helemaal verkeerd deden: ‘eerst maken ze een paar verschrikkelijke oorlogen en dan gaan ze de boel weer opbouwen om op dezelfde manier door te leven als daarvoor.’ Dat kon echt niet meer, alles moest óm, moest ánders.
Dus kwamen er demonstraties, protestliederen, stakingen, bezettingen, en niet alleen in Nederland.
Dwars door al die onrust en rebellie heen heerste er een sfeer van hoop. All over the world ‘gebeurde het’, die geheimzinnige golf van positiviteit en optimisme stroomde door ons heen. Alles moest vrij worden. Vrije omgangsvormen, vrije liefde, de politie werd je beste vriend, de excellenties werden maatjes (of aartsvijanden), onderwijspersoneel werd bij de voornaam genoemd, het onderwijs moest om, we werden baas in eigen buik, niets en niemand werd ontzien. En wij, de jongeren, vonden het goed zoals het ging. Maar de oudere generatie zag alles van waarde verdwijnen.
En nu zijn er mobieltjes, computers, supermarkten met uitpuilende schappen, vakanties naar verre oorden, nu is er alles.Tegelijkertijd zien we nationaal en internationaal de spanningen toenemen.
Maar wel een Nederland waarin ‘ieder z’n ding doet’. Ultieme vrijheid, toch?

Net als toen dachten jongeren anders dan ouderen. En nu ben ik zelf van die oudere generatie.

1Alleen heb ik het idee dat het nu tóch anders is.
Ik mis de hoop…

Andrea Stribos