Herkingen wacht op de bus

In 2026 gaat de bus weer naar Herkingen, afspraak met de nieuwe vervoerder. De buurtbus doet pogingen het dorp eerder te bereiken, pré corona reisden 600 wekelijks dit traject.

‘We gaan de verkeerde tijd tegemoet’. Aan het woord is Lenie. Ik tref haar, zittend op haar rollator, aan de haven van Herkingen op een schitterend frisse herfstochtend. Even verderop hijst de kraan een zeiljacht uit de haven. ‘In de zomer treffen we elkaar bij het weeghuisje maar ja de winter komt er aan’. In haar dagelijkse gangetje maakt ze een omweg over het vakantiepark ‘het asfalt is daar beter’. Toeristendorp Herkingen maakt zich op voor herfstvakantie en dan een stille periode. Onderwerp van gesprek is mobiliteit. In 2022 besloten vervoerder en provincie de buslijnen over het eiland te schrappen met als alternatief een belbusje. Het lot van dorpen, niet aan de ruggegraat van het eiland van het eiland gelegen, leek bezegeld. Ooltgensplaat en Stad ontsprongen de dans; een buurtbus vormt het dunne lijntje naar Middelharnis en aansluiting Rotterdam. Herkingen bleef achter. Maakt het gemis van OV verschil?

Lenie leverde haar autosleutels in, met 81 vond ze autorijden niet meer verantwoord. Sindsdien rijdt dochter haar voor de wekelijkse boodschappen. Op de vraag wanneer ze de laatste keer met openbaar vervoer heeft gereisd komt ze met een herinnering van de boot en het trammetje naar Rotterdam. Op weg naar mijn afspraak met oud-wethouder Hans en dorpsraadslid Marja kom ik het jacht nogmaals tegen, achter een tractor op weg naar de werf. De eigenaar legt die tocht op video vast. Voor hem spannend ‘de eerste keer dat ik in Herkingen overblijf’. Ik bedenk dat het voor een aanlander op Herkingen lastig is het eiland te verkennen zonder OV. Gelukkig is er nog een supermarkt.

Marja is buschauffeur in ruste, ze weet nog dat de bus naar Dirksland reed. Middelharnis als tegenwoordig knooppunt maakt haar niet uit, als die bus maar weer gaat rijden. Voor de 100 middelbare scholieren die het dorp telt, is het tien kilometer, door weer en wind. Soms wordt de belbus besteld. Dat moet de avond ervoor. Als er iets misgaat, rinkelt het door het dorp. Er draaft dan een opa op die het zwikkie van de halte meeneemt. Hans was menigmaal de klos. Het verhaal over basisscholieren die vier keer per dag heen en weer gereden worden, ontkracht Marja als broodje aap. ‘Dan zou ik dat moeten weten, onze school is juist heel open, levensbeschouwing kan daarvoor geen reden zijn’. Maar dat ouders met opgroeiende kinderen richting school zouden verhuizen om dure busreizen te verruilen voor hogere woonlasten? ‘Wellicht’. Vanaf 2026 rijdt er weer een bus, eerder als de buurtbus extra chauffeurs kan vinden.

Frank/Janine Boerboom