Tino van Kampen vertelt: Fietstochtje

Op de grens van maart en april stap ik op de fiets voor een tocht door de streek van mijn woonplaats. Het is nog fris, maar de zon en een zachte bries versterken mijn energie. Opgaan in de dag en wat de natuur mij biedt, is mijn wens en beleving. Veel stoppen en iets specifieks bekijken is lastig, dus selecteer ik in gedachten wat plekken. 

Bij een daarvan, aan een rivier, manoeuvreer ik voorzichtig over het natte gras en niet opgeruimde takken die werklui van een plantsoenendienst achter hebben gelaten. In de verte ‘lacht’ een groene specht mij uit. Een zanglijster dempt mijn boze blikken. Vanuit het struweel langs de oever klinkt fel cet-cetti-cetti-cet. De cettiszanger. Probeer die maar eens te vinden. Het lukt! 

Op een kale tak priemt hij zijn staart omhoog, zoals de winterkoning dat doet. Hij is ook bruin, al is het egaler. Ineens, ik lette even niet op, is hij verdwenen. Momenten van zoeken en geduld hebben breken aan. Hij laat zich wel horen maar niet meer zien. Een paartje baltsende grote zaagbekken dempen mijn teleurstelling. Best wel bijzonder, al is baltsen nog geen broeden.

Wandeltochtjes maak ik ook. Rechts mijn woonplaats, links boerenland. Een agrariër heeft daar hart voor een natuurlijke omgeving, houdt rekening met de afwatering, zodat een drassig gebied ontstaat. Ook de grassoort is anders, meer kruidenrijk. Bovendien wordt het later gemaaid en weidevogelbeschermers markeren mogelijke nesten van bijvoorbeeld grutto en kievit. Top!

Iemand die ik tegenkom, vraagt mij of ik nog iets bijzonders heb gezien. ‘Het is maar wat je bijzonder vindt’, antwoord ik stiekemweg een beetje vragend. Er ontstaat een leuk gesprek. De graspieper en de huismus komen aan bod. Zelfs die laatste, hij komt minder en minder voor in vergelijk met eerdere jaren, wordt langzaam apart om te zien. Verrassend vraagt ze naar de nachtzwaluw. Zij kent hem en kan er enthousiast over vertellen. Een dergelijke uitwisseling van wat leuk is om mee te maken is bijzonder, want hier kom je hem niet tegen.

Met iets steviger pas stap ik verder. Langs een boezemwater wordt ik getrakteerd op de zang van een fitis. Hij komt zo ongeveer drie weken na de tjiftjaf bij ons op bezoek. Maar pas op, een tjiftjaf kan ook overwinteren in ons land en bij mooi weer eerder zingen. De klimaatverandering kan de boel op zijn kop zetten. 

En zo kabbelt mijn vogeltochtje naar zijn einde. Bijzonder toch … Lekker buiten zijn en alles samen laten vallen. Weten en niet-weten. Gewoon er zijn. Fijn.

Tino van Kampen schrijft maandelijks in deze krant over zijn omzwervingen in de natuur rond het Haringvliet.