Column Frank/Janine: Dorpsverwarming

Mijn opa was loodgieter. Pa had hersens en mocht dat vak in Delft gaan studeren. Dan heet het werktuigbouw. Dat Rotterdam platgebombardeerd was, jammer. Maar bood kansen het centrum opnieuw te ontwerpen. Zo verzon pa, als jong ingenieurtje, stadsverwarming; een warmte/kracht-fabriek met warmwater-buizen naar de gebouwen. Individueel wel eens gemopper dat de warmtemeter niet klopte maar de boekhouding van het gemeentelijk energie bedrijf was volledig transparant. Warmtenetten zijn niet populair meer. Indien je denkt dat je teveel betaalt voor gas of electra zoek je een ander. Bij verwarming gaat dat niet; de Eneco’s en Vattenfall’s rekenen maar wat en wie er vanaf wil, staat bij een monopolist in de kou.
De Parijse akkoorden over broeikas-gassen en klimaatopwarming brachten Nederland tot besluit vanaf 2050 geen gas meer te gebruiken. Hoe dan? Goed isoleren én moderne warmtepompen, die efficient met stroom om gaan. Paar probleempjes; a. onze electriciteitskabels zijn er niet op berekend. b. Stroom is ‘s zomers spotgoedkoop maar hartstikke duur als we het ‘s winters nodig hebben. Willie Wortels hebben een manier bedacht energie te bewaren; voor een habbekrats een ondergrondse bak heet water maken om later huizen mee te verwarmen. In nieuwbouw-projecten wordt het al toegepast. De grote jongens in de energiemarkt beginnen er niet aan, bang voor een onbetrouwbare overheid die onderweg de spelregels verandert. In Den Haag hebben ze het weer eens over de heg gekieperd van gemeentes. Zo lijkt alsof we honderd jaar na ons eerste electriciteitsbedrijf gewoon opnieuw beginnen. Hier op Flakkee puzzelen we aan dorpsverwarming. In de beste democratische traditie is gedeeld eigenaarschap voorgeschreven, de gemeente moet het voortouw nemen maar niet exploiteren. Hooguit een minderheidsbelang in een b.v. of zo. Windmolen-cooperatie Deltawind kijkt mee. Mazen in de wet bieden cowboys kansen bieden laaghangend fruit te plukken om deugbedrijven met onrendabele zooi op te zadelen.