Wolfsmelkpijlstaart niet meer “zeer zeldzaam”
Actueel 465 keer gelezenVan sommige soorten is bijna onvoorstelbaar hoe snel ze zich uit kunnen breiden. We liepen 25 september op het strand van de Kwade Hoek tegen de duinen aan en eerst moest je goed zoeken, maar daarna hadden we er 10-tallen. Als donkere worstjes hingen de rupsen aan zeewolfsmelk te knabbelen met de onverstoorbaarheid die je alleen ziet bij dieren die zich onkwetsbaar of onzichtbaar wanen.
Lichtgroen met rode en gele stippen als de rups 4-5 cm is en bij grotere dieren kleurt het groen naar zwart. Geel en rood zijn de stippen, dat is de universele code in de natuur voor eetmeniet, giftig, voor gevaar. Raak me niet aan. En wegrennen heeft voor rupsen natuurlijk helemaal geen zin, dus een zekere onverstoorbaarheid zit er ingebakken, bij gebrek aan alternatieven.
Regelmatig draaft er wel een rups door het mulle stuifzand op weg naar een andere plant of naar een plek om zich tot pop om te vormen, onder zand te gaan en pas 8-9 maanden later uit te vliegen. Een wolfsmelkpijlstaartvlinder. Pas in 2018 verschenen in de noordelijke delta tussen Brouwersdam en Maasvlakte (de laatste jaren veel!) en sinds dat jaar ruim 2000 keer op waarneming.nl gezet. Een veel geziene gast derhalve. De standaardteksten over de soort bij de vlinderstichting die nog reppen van ‘zeer zeldzaam’ mogen op de schop. Ja, het zien van de volwassen vlinder, de imago, dat is nog steeds een huzarenstukje. Minder dan 1% van de waarnemingen in de Kwade Hoek betrof een volwassen vlinder. Wie heeft een foto van een eierleggend vrouwtje voor ons?
- Rolf Roos
Een uitgebreide versie is te vinden op duinenenmensen.nl
Rolf Roos (tekst en foto)
