Column Frank/Janine: De Kwade Hoek
Actueel 138 keer gelezenHet Noordzee-strand is niet de zandbak van onze kleutertijd. Op het grensvlak van zand, water en wind leeft een eigen samenspel van plantjes, insecten en vogeltjes. Recreatie in weekenden en vakantietijd pleegt een aanslag op het kwetsbaar evenwicht van een leefgemeenschap in barre omstandigheden. Zeker als ’s ochtends vroeg, zware trekkers het zand zeven voor een nieuwe dag strandplezier. Een groep gepassioneerde vrijwilligers heeft de Kwade Hoek tot groen strand uitgeroepen. Daar wordt, volhardend, met de hand geraapt wat niet thuishoort. Reclame je afval niet te laten slingeren en natuurexcusies die de waarde tonen, horen daarbij. De beweging heeft bekendheid én goodwill verworven.
Maar sinds kort is het herrie in de tent. Ik dook erin en leerde; ‘groen strand’ is een gecertificeerd kwaliteitslabel, aanvankelijk gestart onder lokale natuur-organisatie NLGO. Onlangs ging dit over naar het landelijke Natuurmonumenten. Die organiseren excursies over de kwade hoek o.l.v. een boswachter en rekenen hiervoor 11 euro p.p. Dit steekt één van de vrijwilligers van het eerste uur. Om natuurbewustzijn te creëren plachten ze hun rondleidingen kosteloos te verzorgen. Een middagje strand vindt hij zo wel prijzig worden.
Hierover wilde hij met natuurmonumenten in gesprek maar voelde zich met een kluitje het riet in gestuurd. Niet dat hij pretendeert namens alle strand-opruimers te spreken, het is een organisatie van los verband maar het steekt hem dat de vrijwilligers, die uiteindelijk het werk doen, in het hele verhaal amper voorkomen. Van de weeromstuit is hij nu een officiële handhavingsprocedure gestart tegen de schaftkeet die natuurmonumenten heeft neergezet als kaartjesloket. Op mijn vraag hoe dit zo uit de hand kon lopen leverden gemeente en natuurmonumenten nietszeggende reacties.
Mijn conclusie; organisaties leunen op hun vrijwilligers. Maar als je ze niet betrekt bij hun werk en ze keren zich tegen je, is het kwaad kerseneten.
