Meekrap heit altied ‘n môôie rôôie kleure
Actueel 79 keer gelezen‘n Tiedje geleje kreeg ‘k van iemand ‘n hêêl oud boekie over Den Bommel. In daer zag ‘k ‘n originele meestoof in staen, die in dat durp dienst dee om meekrapwortels tot vaerefstof te bereiden. In wat ‘t leuke is, nog altied leit ‘r ‘n deurgangetje tussen de Voorstraete in de Benejen Oôstdiek, Stoofhof genaemd. In ‘t jaer 1750 warre d’r nog twêê meestoven op Den Bommel. ‘n Moai stikkie geschiedenis.
In waerachtig, op bienae datzelufde moment, las ‘k ‘n verhael van Wim Soeters uut Nieuwe-Tonge, oak over meekrap. Mit z’n vrouwe Martine liep ‘n nogal‘s ‘n roendje deur in roend ‘t durp in zagge ze ‘n verlaete schure. Bie naevraeg kwamme ze d’r achter dat ‘t oak ‘n meestoof was, waer de wortels van de meekrapplante wiere gebruukt in verwaerekt tot poejer: êêuwenlang de onmisbaere groendstof voor de rôôie vaerefstof. In die kleure wier gebruukt voor klêdieng in voor vaereflakken, de kraplak. Oak in oenze vlagge is dat rôôd gebruukt. In dat gegeven liete Martine in Wim nie mêêr los. Ze dochte an de boeren in an de landarebeiers die dat gewas oogstten. ‘t Was de gedachte die heulie vast hiewe om daer ‘n muziektheater van te maeken, 125 jaer nae ‘t verdwienen van de teelt. ‘Meekrap’ was gebore… in d’r hôôd althans.
Om mêêr te wete te kommen, bezochte ze ‘n meestoof in Ouddurp, ‘t Landbouwmuseum in Dreischor in ‘t Streekmuseum in Sommerdiek, daer zagge ze ouwe meekrapwaerektuugen. Oak bezochte ze ‘n boer die nog meekrapplanten in z’n tuun had. In deeje oenderzoek in ouwe geschriften, economische jaerboeken, ouwe verslaegen van vergaederiengen van andêêlhouwers. In praettende ze mit collega-theatermaekers. ‘n Plan hadde ze, mar dat mot omaeremd in oederbouwd worre. Daerin voende ze Jan Trompper, destieds cultureel-anjaeger van ‘t Diekhuus in Menheerse. In daer wier de groendslag geleid voor ‘n brêêd draegvlak mit betrokkenheid van veul vriewilligers. Allemaele geloavende ze in ‘t welslaegen van ‘n theatermissie. De voorbereiding heit drie jaer in beslag genome.
Tis noe vuufintwintug jaer geleje dat op ‘t Diekhuusplein Meekrap wier uutgevoerd. ‘t Was ‘t domein van zo’n 150 acteurs, decorbouwers, kostuumnaeisters, grimeurs, koorzangers, orkestleden in vriewilligers die hand- en spandiensten verrichten. Alle momenten in ‘t stuk wiere uutgevoerd op waegens die ieleke kêêr verwisseld wiere op ‘t plein. Zo kon je as toeschouwer aolles goed volge.
Martine gaf de aerebeiers in de boeren ‘n gezicht in ‘n gevoel. Deurtrokke van ‘n lichte, altied liefdevolle ironie. Ze gaf de personages precies de juuste woorden in de moend, die d’r ofkomst of karakter verraejende. Wim zocht in de koorwaereken de poëzie in benaedrukte de psychologie of ‘t volkse element, zoas de dialogen tussen Van Oudenaeren in Jan-mit-de-Pet. ‘t Was ‘n waer genoegen om Meekrap te beleven!
