Column Frank/Janine: Het vrije veld
Actueel 338 keer gelezenVakantie! Voor een pensionado raar begrip maar ik dien ver vantevoren in het opschrijfboekje een periode af te strepen. Door een pokdalige agenda moest ik eerder dit seizoen al een mooie zeilreis laten schieten.
Al vijfentwintig jaar heb ik een vaste reisgenoot. Ooit deed ik een poging mijn leven met haar te delen, een maandje houden we het wel met elkaar uit.
Voor haar even vrij van familie-verplichtingen en ik los van het (zelf op me genomen) gedoe. De bestemming is vaag, naar het zuiden en dan ergens rechtsaf, op weg naar mooi weer.
Vroeger ging dat op de motorfiets maar dat trekken we, op onze leeftijd, niet meer. Slapen in het vrije veld; het mooiste dat er is. Tegen de schemering de zijweggetjes in slaan en je luchtbedje vleien naast de waggie. Altijd weer een verrassing waar je ’s morgens wakker wordt.
Een standaard vakantiedag begint met koffie en een broodje. En om de overige klanten niet te hinderen eerst een bezoek aan het sanitair. Okselfris maken we het plan op. Wat kan de nieuwe dag gaan brengen? Een riviertje op het heetst van de dag staat, strijk en zet, op het program. Tijd om te poedelen, de lappen te wassen en een dutje. Zo komen we de dag wel door.
Kijk ik vooruit naar een idyllische maand? Met ons beider temperament is een knetterende ruzie, zo eens in de drie dagen, onvermijdelijk. Mocht ik daar zin in hebben, begin ik over onze eerste vakantie-ruzie.
Doen we die overnieuw; die keer dat ze me boven op een berg liet staan.
Mooi moment om met je kwaaie kop in een boek te duiken en te wachten tot de bui (bij jezelf) overdrijft.
En als ik het bij wil leggen denk ik aan ‘waarom stapte jij destijds achterop de motor?’
‘Gewoon omdat ik jou vertrouw’.
