Frank/Janine: Tegen je verlies kunnen
Actueel 188 keer gelezenIk was erbij, die zonovergoten zondagmiddag 7 juli 1974. Tijdens een verregende watersportvakantie veegden ‘we’ eerst Brazilië met 3-1 van de mat. Op een Loosdrechts terras brak de zon door; de Duitsers waren aan de beurt. Aan het tafeltje een van onze oosterburen. Het begon goed maar oranje trok aan het kortste end. Meneer had iets te vieren. En zo beleefde deze jongeling in een wilde nacht in Amsterdam. Die maandagochtend van een katerig gevoel aan de grachtengordel niets te merken. Daar zijn wij Hollanders goed in; we ruimen de slingers op en doen alsof het nooit gebeurd is.
Na een moeizame aanloop leek zondag de eerste oranje-partij toch goed te komen, gaven we het nog uit handen. De toeschouwer kan zich permitteren sceptisch te zijn; ‘we’ hebben gewonnen, ‘ze’ hebben verloren. Als je er, als deelnemer, niet vol in gaat, wordt het nix.
Daarmee is sport voor kinderen een mooie voorbereiding op lessen van het leven. Ik zal vroeger niet goed opgelet hebben, verlies kan zo ondraaglijk aanvoelen dat ik niet eens aan de wedstrijd begin. De race om het beste baantje of het meeste geld; nooit meegedaan.
Het leven is zo leuk dat ik dacht een nieuwe wereldburger een mooie toekomst te bieden. Dat liep fout af. Na een gevalletje vechtscheiding kwamen dochter en ik terecht in het ‘ouder-verstotings-complex’.
Een kwaliteitskrant nam een aanloopje naar Vaderdag en beschreef de geschiedenis van complexe scheidingen en de wisselende inzichten van jeugdbescherming en rechterlijke macht. Erbovenop zitten en partijen bij elkaar houden, om erger te voorkomen, dat is de huidige trend.
In mijn tijd moest vooral rust en afstand gecreëerd en waren moeders de natuurlijke verzorgers. Hechtings-problemen ontstaan niet alleen tijdens de eerste levensjaren. Dit verlies bleek zo ondraaglijk dat ik er nooit meer aan begonnen ben; feestelijke vaderdag.
