La venue de l'avenir - Cédric Klapisch - KunstKijk film
Kleur speelt een belangrijke rol in de film die in het kader van de KunstKijk (met dit jaar als thema Kleur bekennen) op donderdagavond 14 mei wordt vertoond.
De Engelse titel Colours of Time verwijst al naar het onderwerp kleur. Dat blijkt direct al bij de openingsscène van de film.
De film begint in het heden, tegen de achtergrond van een indrukwekkend impressionistisch, wandvullend schilderij. Het wordt gebruikt bij een fotoshoot voor een kledinglijn, en de regisseur confronteert de kijker direct met een dilemma tussen commercie en kunst. Want om de kleding minder te laten vloeken met de achtergrond wordt met groot gemak besloten om niet de kleding, maar de kleuren van het schilderij aan te passen.
Een van de aanwezigen blijkt samen met een groep neven en nichten onverwacht een verlaten huis te erven op het platteland van Normandië. De groep ontdekt dat ze een bijzondere familiegeschiedenis delen. Want twee eeuwen eerder verliet Adèle Munier, hun voorouder en eigenares van het huis, haar landelijke woonplaats. Ze vertrok naar het avant-gardistische Parijs, op zoek naar de identiteit van haar moeder. De stad was op dat moment het hart van een nieuwe kunstwereld en de doorbraak van de impressionistische schilderkunst.
Wanneer de neven en nichten proberen het verleden van hun voorouder Adèle Munier te reconstrueren, verandert de hedendaagse film in een kostuumdrama van twee eeuwen geleden. De twee verhalen worden zo op een kunstige manier met elkaar verbonden. “De komst van de toekomst”, zo schreef de Filmkrant, “wordt daarmee een verrassend aangenaam kijkavontuur over familie, liefde, ambities en kunst, dat heen en weer fladdert tussen twee tijdsgewrichten”.
Voor kenners van de laat 19e eeuwse schilderkunst (het impressionisme) bevat de film veel “knipogen”. Dat de film een opname vertoont van de opkomende zon in de mistige haven van het Franse Le Havre, is een verwijzing naar de geuzennaam die de moderne kunststroming zich zou aanmeten.
In de kunstenaar die gebrek aan inspiratie heeft en daarom maar besluit de tuin (met Japanse brug en beroemde waterlelies) van zijn eigen landgoed in Giverny te schilderen, is gemakkelijk de schilder te herkennen die een impressie van de eerdergenoemde zonsopkomst (Impression, soleil levant) op het doek zou afbeelden.
Een aardige vondst is de verklaring die en passant gegeven wordt voor het ontstaan van het impressionisme. Een van de vrienden van Adèle in Parijs is schilder; de andere vriend legt de wereld om zich heen vast met een fototoestel, een uitvinding waardoor het voor schilders aan het eind van de 19e eeuw niet langer noodzakelijk was om de realiteit zo nauwkeurig mogelijk weer te geven.
Maar ook zonder die historische kennis is La venue de l’avenir een aangename film, waarbij de regisseur geld noch (technologische) moeite gespaard heeft om het Parijs van de 19e eeuw tot leven te brengen.
In geuren… en op een bijzonder kleurrijke manier.