Goed afscheid nemen vraagt moed.
Goed afscheid nemen vraagt moed.

Column Frank/Janine: Uit

Algemeen 515 keer gelezen

Vijftig manieren om je lief te verlaten. De deur uit voor een pakkie sigaretten, die heb ik nog niet meegemaakt. Grenzeloze bewondering voor mensen die een gouden huwelijk vieren. Een feestelijke dag waar 365 x 50 dagen aan vooraf gingen waarop je geen hooglopende ruzie kreeg over het dopje van de tandpasta.

Mijn paps en mams kibbelden. Tot op het laatst, al ging de felheid er van af; tot de dood hun scheet. In mijn puberteit dacht ik ‘voor mij hoef je niet bij elkaar te blijven’ en ben toen zelf maar weg gegaan. De tactiek heb ik later nog een paar keer toegepast; je maakt jezelf zo onmogelijk dat de ander je er uit trapt. Kan je daarna de vermoorde onschuld spelen.

Het vraagt moed het uit te maken met degene die je ooit je liefde hebt verklaard. Vreemd gaan is ook een manier. Wachten op het onvermijdelijk moment dat het uitkomt en zo schepen achter je verbranden. 

Met mijn ex-aanstaande onderhield ik een knipperlicht relatie, ontdekte dat het vuur elke keer telkens een tikkie minder oplichtte. Wel de eerste keer dat ik gepassioneerde liefde wist om te zetten in warme vriendschap. Is het zuur om vanuit de biologie een kanttekening te maken bij het romantisch beeld dat mensen, gelijk zwanen, voor eeuwig trouw zijn? 

Het succes van een diersoort wordt, volgens aanhangers van de evolutietheorie van Darwin, bepaald of die voor nageslacht kan zorgen. Omdat het zo vreselijk lang duurt voor ons kroost op eigen benen staat kunnen we best bij elkaar blijven en het werk verdelen. Was ook mijn opzet. 

Dus toen de huwelijksbanden begonnen te knellen, volgens het boekje, een time-out genomen en een gesprek op neutraal terrein gearrangeerd. Of dat succes had? 

Bij thuiskomst lag er een brief van een advocaat. Terwille van de boedelscheiding had die mijn gitaar alvast getaxeerd. Goed afscheid nemen doe je met zijn tweeën.

Stuur jouw foto
Mail de redactie
Meld een correctie

Uit de krant