1977: 50 gulden bekeuring voor 1 gram hasj? Dan maar zitten!
1977: 50 gulden bekeuring voor 1 gram hasj? Dan maar zitten!

Column Frank/Janine: pik- en jatwerk

Algemeen 1.412 keer gelezen

Mijn criminele carrière begon rond mijn 10e. Mijn taak was brood halen bij de bakker. Op de terugweg knabbelde ik verse korstjes. Ik kreeg een gulden mee en hield 32 cent over. Moeder vroeg ze nooit terug en die dubbeltjes en stuivers begonnen in mijn zak te rammelen. 

Ik had een schoolkameraadje die geld pikte uit moeders portemonnee, samen hingen we op het winkelcentrum en verbrasten onze centen aan snoep. Om hem bij te houden ging ik ook jatten; muntgeld uit de huishoudknip of pa’s jaszak, zoveel/zo weinig dat het niet op zou vallen. En indien niet voorhanden uit de spaarpot van mijn broers. 

Als ik vandaag op internet zoek naar opvoedingsproblemen is het advies daar niet te zwaar aan te tillen, net als bedplassen. Ik sliep er slecht van; ‘als dit het begin is, waar moet dit dan eindigen?’. Daar ben ik dus mee gestopt. 

Als tiener ging ik achteloos met mijn fiets om, die werd dus nogal eens gestolen. Ik pikte er gewoon eentje terug. Tot ik besefte dat het slachtoffer wellicht minder makkelijk van fiets ruilde. Nooit doorverkocht, alleen voor eigen gebruik. 

Net als drugshandel, om mijn hash en wiet te bekostigen verkocht ik door en leerde zo economie. Naarmate de zaken floreerden moest ik meer gebruiken en liep permanent stoned rond. Toen ik aan een serieuze baan en opleiding begon; tijd om te nokken. 

Psycholoog Kohlberg ontwikkelde een model voor gewetensontwikkeling. Daarvoor stelde hij eindeloos dezelfde vraag. In varianten luidt deze ‘je vrouw is dodelijk ziek en het levensreddend medicijn kun je niet betalen. Alle pogingen om het geld eerlijk te bemachtigen zijn gestrand. Mag je het medicijn dan stelen?’. 

Nadat je gewogen en geprijsd hebt nog een hand boontjes erbij doen? Twee schroefjes, die je nodig hebt, uit een doos van 100 pikken? Interessante dillema’s aan een koffietafel.

Uit de krant